ทันทีที่กลับถึงจวนอ๋องรุ่ย ฉู่เหยียนเหยียนก็คิดจะไปเยี่ยมเหล่าสตรีที่ช่วยออกมาจากหอหมิงฮวาเมื่อวานนี้เป็นอันดับแรก
เยียนจือเดินตามนางมาอย่างรวดเร็ว พลางอธิบายว่า “ท่านหญิง สตรีทั้งสิบสามนางพักอยู่ที่เรือนชิงเหอ เรือนแห่งนี้อยู่ติดกับเรือนหลีเสวี่ยที่ท่านพำนักเป็นประจำ หากท่านต้องการดูแลพวกนางในวันหน้า ก็สะดวกยิ่งเจ้าค่ะ”
ฉู่เหยียนเหยียนเดินมาถึงหน้าประตูเรือน มองลานบ้านที่หน้าต่างใสสะอาดไร้ฝุ่นผง ก่อนหันไปมองเยียนจือด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ข้ามาผิดที่หรือไม่?”
【เรือนชิงเหอมิใช่ถูกทิ้งร้างมาหลายปีแล้วหรือ? แต่ก่อนทรุดโทรมเสียจนหญ้าขึ้นรก ฉันยังนึกว่าพวกบ่าวจัดการส่ง ๆ จนทำให้สาว ๆ ที่เพิ่งรอดพ้นอันตรายต้องลำบากเสียอีก!】
ระบบเอ่ยปลอบใจ 【เจ้าของร่างวางใจเถิด เมื่อคืนเยียนจือนำเหล่าสาวใช้มาทำความสะอาดและซ่อมแซมใหม่ทั้งคืน ทั้งเครื่องนอนและเครื่องเรือนก็เปลี่ยนใหม่หมด ที่เลือกที่นี่ก็เพราะท่านจะได้ดูแลพวกนางอย่างใกล้ชิด ป้องกันไม่ให้บ่าวไพร่ข่มเหง】
ฉู่เหยียนเหยียนจึงคลายใจ แล้วพลันนึกถึงเรื่องเก่าในอดีต
ครั้งนั้นหลังนางพลัดหลงไป เรือนหลีเสวี่ยก็ถูกกำหนดให้เป็นเขตหวงห้ามของจวนอ๋อง มีเพียงเสด็จพ่อกับเสด็จแม่เท่านั้นที่เข้าออกได้ ยามเสด็จแม่คิดถึงนาง ก็มักเสด็จมาเก็บกวาดเรือนหลีเสวี่ยด้วยพระองค์เอง ส่วนเรือนชิงเหอที่อยู่ติดกัน เดิมทีท่านพ่อท่านแม่ตั้งใจเตรียมไว้ให้บุตรสาวคนเล็กคนที่สอง ทว่าภายหลังทั้งสองไม่คิดมีบุตรอีก เรือนแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างเรื่อยมา
ในจวนอ๋องมีห้องรับรองชั้นดีว่างอยู่ไม่น้อย ทว่าบ่าวไพร่รังเกียจว่าสตรีเหล่านี้เนื้อตัวมอมแมม ทั้งยังมีชาติกำเนิดต่ำต้อย จึงคิดจะส่งพวกนางไปอยู่เรือนเก่าในมุมอับ เยียนจือกลับเป็นผู้เลือกเรือนชิงเหอให้ และจัดการทุกอย่างเรียบร้อยตลอดคืน