【โฮสต์นี่ช่างเป็นผู้มีพระคุณที่ขี้ลืมเสียจริง เมื่อวานก็เห็นพี่สาวของนางกับตาตัวเองแท้ ๆ!】
ฉู่เหยียนเหยียนเอียงศีรษะอย่างฉงน ใจลอบบ่นว่า【เมื่อวานที่หอหมิงฮวาผู้หญิงมีตั้งมากมาย ฉันจะแยกออกได้อย่างไรว่าใครเป็นใคร พี่สาวของนางคงไม่ใช่สุ่ยเซียนหรือเสี้ยวเย่าหรอกนะ?】
เว่ยหยางที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำว่า “เคยพบพี่สาว” ก็พลันเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกาย จ้องฉู่เหยียนเหยียนด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
ทว่าฉู่เหยียนเหยียนเอาแต่เถียงกับระบบในใจ จึงไม่ทันสังเกตสีหน้าของเด็กน้อยเลย
【โฮสต์ เมื่อวานคุณยังชมว่านางงามล่มเมือง! นางก็คือฝูหรง! ฝูหรง นางคณิกาเอกแห่งหอหมิงฮวา!】
พอได้ยินชื่อฝูหรง ฉู่เหยียนเหยียนก็นึกออกทันที
สตรีในชุดขาวล้วนที่ดีดพิณอยู่ในห้องส่วนตัวเมื่อวาน เป็นผู้บรรเลงเพลงให้ลู่จิ้งเซียวกับองค์ชายรองฟัง ตอนนั้นเธอยังแอบทอดถอนใจอยู่เลยว่าอีกฝ่ายงดงามไร้ที่ติ
โลกนี้ช่างแคบเสียจริง เมื่อวานเธอจำชื่อหญิงสาวได้เพียงสามคน ได้แก่ สุ่ยเซียน เสี้ยวเย่า และฝูหรง แถมยังจำแม่เล้าที่มีสีหน้าเห็นแก่เงินได้อีกคน
ใครจะคิดว่าฉางเล่อ พี่สาวที่เว่ยหยางเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน จะเป็นฝูหรงไปได้
เพิ่งคิดหาทางช่วยนางออกมา ระบบก็ราดน้ำเย็นใส่ทันควัน
【โฮสต์เลิกล้มความคิดที่จะช่วยนางเสียแต่เนิ่น ๆ เถอะ พี่สาวของนางเป็นหญิงในครอบครัวขุนนางผู้ต้องโทษและถูกส่งไปเป็นนางคณิกาของทางการ หากคุณบุ่มบ่ามลงมือช่วย ก็ช่วยนางออกมาไม่ได้หรอก】