ในชั่วขณะที่คับขันยิ่ง ทุกคนล้วนไม่ทันได้ตอบสนอง!
เมื่อเห็นโจรเด็ดบุปผาที่คลุ้มคลั่งพุ่งตรงเข้าใส่เฉินรั่วเสวี่ย รูม่านตาของอัครมหาเสนาบดีแซ่เซินหดวูบ เขากางแขนออกขวางเบื้องหน้าหญิงสาวโดยไม่ทันคิด ท่าทางองอาจราวกับพร้อมสละชีพ
วินาทีถัดมา ภาพประหลาดเหลือเชื่อก็ทำให้คนทั้งงานตะลึงงัน!
มือทั้งสองข้างของโจรเด็ดบุปผาที่เดิมเล็งไปยังเฉินรั่วเสวี่ย กลับคว้าหมับเข้าที่หน้าอกของอัครมหาเสนาบดีแซ่เซินอย่างแม่นยำ!
อากาศพลันเงียบงัน
ทั้งงานไร้สุ้มเสียง อึดอัดจนแทบจะขุดบ้านสามห้องกับโถงรับแขกออกมาได้
【ช่วยด้วย! ฉันได้ดูภาพนี้ฟรี ๆ จริงเหรอ? เกินไปแล้ว ล่อแหลมเกินวัยเด็กไปมาก!】
มุมปากฉู่เหยียนเหยียนกระตุกไม่หยุด นางเบือนสายตาหนีเงียบ ๆ ภาพนี้ช่างบาดตาเกินทน ไม่อาจมองต่อได้จริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง องค์รัชทายาทกับฉู่มู่หรานที่เดิมไร้เรี่ยวแรง ทั้งกึ่งหลับกึ่งตื่น ได้ยินข้อความฉาวโฉ่นี้เข้าก็ “ถูกบังคับให้เปิดเครื่อง” ขึ้นมาทันที!
ทั้งสองฝืนความอ่อนล้าจากฤทธิ์ยาที่ยังไม่หมดฤทธิ์ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
หมอหลวงต้วนที่กำลังมือไม้พันกันลนลาน คว้าผ้าเช็ดเลือดมาปิดตาองค์รัชทายาทไว้แน่นสนิทโดยไม่ทันดูให้ดี
องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงอ่อนแรง “หมอหลวง ปิดผิดที่แล้ว”
“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ! ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท!”
หมอหลวงต้วนรีบยกมือเลื่อนผ้าออก
เมื่อกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง สิ่งแรกที่องค์รัชทายาทเห็นคือภาพที่จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต—โจรเด็ดบุปผาผู้โหดเหี้ยมกำลังใช้มือทั้งสองข้างจับหน้าอกของอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก ภาพตรงหน้าทั้งประหลาดทั้งน่าขัน