โถงใหญ่จวนสกุลจิน บรรยากาศดูสงบเรียบร้อย
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า ฮูหยินจินผู้สง่างามซึ่งนั่งนิ่งอยู่ สามารถได้ยินเสียงในใจของฉู่เหยียนเหยียนมาตั้งแต่ต้นจนจบ
นางผ่านชีวิตขึ้นลงมาครึ่งค่อนชีวิต พบพานคลื่นลมมามากมาย จิตใจจึงสงบนิ่งอย่างยิ่ง แม้ภายในใจจะปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ สีหน้าก็ยังคงสงบนิ่ง ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย หากเป็นคำพูดของฉู่เหยียนเหยียนก็คือเก็บอาการเก่งมาก
ไม่นานนัก จินไป๋อวี้ที่เมื่อครู่หาเหตุอ้างว่าปวดปัสสาวะแล้วชิ่งหนีไป ก็หน้าด้านหน้าทนลากบิดาของตนกลับมา
ยามนี้ บนใบหน้าของจินไป๋ว่านไร้ความยินดีล้นปรี่ยามแรกพบกับท่านหญิงไปเสียแล้ว
เดิมทีเขายังแอบคิดไปเองว่า เจ้าลูกชายไม่ได้เรื่องของตนจะมีความสามารถจริงๆ จนทำให้ท่านหญิงหยวนฝูหลงรักได้หรือ
สุดท้ายกลับกลายเป็นเขาคิดไปเองฝ่ายเดียว
ฝันหวานพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง จินไป๋ว่านได้แต่ฝืนยิ้มแข็งค้าง ข่มความผิดหวังไว้เต็มอก แล้วนำฉู่เหยียนเหยียนมุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่ด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม
ระหว่างเดินทอดน่องไปข้างหน้า ฉู่เหยียนเหยียนก็ซักไซ้ระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง
【ระบบ ไหนว่าเรื่องใหญ่ของจวนสกุลจินไง ทำไมเงียบไปตั้งนาน หรือระบบค้างบั๊กอยู่เนี่ย?】
จินไป๋ว่านที่เดินอยู่ข้างกายพลันชูหูขึ้นทันที!
เรื่องใหญ่?!
ท่านหญิงรู้เรื่องแตงขาวฤดูใบไม้ผลิที่เขาเก็บสะสมไว้ด้วยหรือ?
เขาสะดุ้งในใจ แอบก่นด่าปากเสียๆ ของจินไป๋อวี้ สมกับเป็นคนปากพล่อย เก็บความลับไม่อยู่จริงๆ!
แตงขาวฤดูใบไม้ผลินี้เป็นต้นกล้าพันธุ์หายากจากเรือนเพาะปลูกอุ่นที่เขาทุ่มเงินก้อนโตซื้อมาจากหนานเจา ทั่วทั้งเมืองหลวงมีอยู่เพียงไม่กี่ต้น ล้ำค่าจนแม้แต่ฮ่องเต้จิ่งหยวนก็อาจไม่มีโอกาสได้เสวยสักกี่คำ