ระบบพูดไม่ผิดจริง ๆ
มันฝรั่งที่จินไป๋ว่านไม่เห็นค่า วางทิ้งไว้ตามยถากรรม บัดนี้กำลังถูกคุณชายน้อยจินไป๋ซงวัย 9 ขวบกำไว้ในมือ เตรียมจะโยนให้สุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ในลานเหยียบย่ำ
ชั่วขณะที่เส้นผมแขวนอยู่บนเส้นด้าย!
ก้อนดินกลมดิกพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ!
แววตาฉู่เหยียนเหยียนหดวูบ แทบไม่ทันได้คิด ร่างก็ทะยานออกไป ก่อนจะฟาดเท้าเตะกลางอากาศ!
“ฟิ้ว—!”
ลมกรรโชกหวีดหวิว
มันฝรั่งที่กำลังจะตกถึงพื้นพลันเปลี่ยนทิศ อาศัยแรงเตะของนางพลิกหมุนกลางอากาศ ข้ามกำแพงสูงลิ่ว ก่อนจะหายลับไป!
แต่เพราะนางออกแรงมากเกินไปด้วยความร้อนใจ เมื่อลงถึงพื้นจึงเสียการทรงตัวอย่างสิ้นเชิง
“ปัง!”
ร่างบอบบางกระแทกลงบนตัวจินไป๋ซงตัวน้อยอย่างจัง!
จินไป๋ซงเติบโตมาอย่างทะนุถนอม อยู่ดีกินดี มีหรือจะเคยถูกของหนักทับลงมาเช่นนี้!
ทั้งร่างถูกกระแทกจนงุนงงไปชั่วขณะ ทันใดนั้นปากก็คว่ำ ก่อนเสียงร้องไห้สะเทือนฟ้าจะระเบิดขึ้น!
“แง—!!”
จินไป๋อวี้ที่วิ่งมาจากโถงหน้าเห็นภาพแล้วหนังศีรษะชาวาบ เนื้อแก้มสั่นระริกด้วยความตกใจ เขาวิ่งพลางร้องโอดครวญว่า
“ท่านหญิงโปรดไว้ชีวิตน้องชาย! โปรดเมตตาด้วย!”
ฉู่เหยียนเหยียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย รีบปีนลงจากตัวเด็กน้อยอย่างทำอะไรไม่ถูก “ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจ”
จินไป๋ซงร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา อารมณ์ร้ายพลุ่งพล่านขึ้นมา เขาเท้าเอวตะโกนด่าว่า
“นางบ้าคนนี้! เป็นบ้าอะไรขึ้นมา!”
“เอ๊ะ?” ฉู่เหยียนเหยียนเลิกคิ้ว ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ข้าผิดก่อนก็จริง แต่เด็กน้อยอย่างเจ้าก็พูดจาไม่รู้จักระวัง ขาดมารยาทเกินไปแล้วกระมัง”
จินไป๋ว่านตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง เขาพุ่งเข้าไปปิดปากบุตรชายแน่นด้วยมือเดียว ทั้งร้อนใจทั้งหวาดกลัว ก่อนจะกดเสียงต่ำตำหนิว่า
“เจ้าลูกเนรคุณ! ถูกทับเบา ๆ แค่นี้ก็ไม่ถึงตาย ยังกล้าพูดจาไม่รู้จักสำนึกอีกหรือ? หากยังพูดจาส่งเดช บิดาก็ช่วยเจ้าไว้ไม่ได้!”
ท่านหญิงจวิ้นจู่แห่งราชวงศ์ มีหรือที่คนธรรมดาจะล่วงเกินได้?
จินไป๋ซงน้อยใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง แต่ถูกบิดาปิดปากไว้จนส่งเสียงไม่ได้สักแอะ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก