“หากข้าจะเข้าไปให้ได้เล่า?”
ปกติฉู่เหยียนเหยียนเป็นคนอัธยาศัยดี ทว่าบัดนี้โทสะพลุ่งพล่าน ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นพลันปกคลุมด้วยไอเย็นเยียบ
แม่เล้าคร่ำครวญอยู่ในใจไม่หยุด
นางไหนเลยอยากหาเรื่องคุณหนูตระกูลมั่งคั่งผู้หนึ่ง ทว่าตั้งแต่อดีตจวบจนบัดนี้ จะมีสตรีที่ไหนบุกเข้าไปในหอนางโลมกันเล่า?
ในยามที่ทั้งสองฝ่ายต่างชะงักงัน พลันมีเสียงสตรีดังขึ้น
“ให้นางเข้าไป”
ผู้ที่เอ่ยวาจาไม่ใช่แม่เล้าที่ขวางทาง และไม่ใช่ฉู่เหยียนเหยียน
ฉู่เหยียนเหยียนหันไปตามเสียง คาดไม่ถึงว่าจะเห็นพี่น้องตระกูลจ้าวยืนอยู่ริมถนน
ผู้เอ่ยคือจ้าวซั่วอิน นางยกมือหยิบป้ายคำสั่งออกมาแผ่นหนึ่ง
ลวดลายมังกรขดบนเหล็กดำแต้มทองส่องประกายวาววับ นั่นคือป้ายบัญชามังกร เมื่อเห็นป้ายก็ประหนึ่งได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้
แม่เล้าคลุกคลีอยู่ในเมืองหลวงมานานหลายปี ย่อมมีสายตาเฉียบคม
แม้ในใจจะแอบสงสัยว่าป้ายคำสั่งเป็นของจริงหรือไม่ แต่นางก็ไม่กล้าเสี่ยงแม้แต่น้อย จึงได้แต่หดหู่ลดแขนลง เปิดทางให้
จ้าวซั่วอินหันกายไปทางฉู่เหยียนเหยียน แล้วกล่าวเสียงเรียบ “เข้าไปเถิด”
ฉู่เหยียนเหยียนกระวนกระวายใจยิ่งนัก ไม่มีแก่ใจคิดไตร่ตรองเหตุผลให้ละเอียด ก้าวฉับ ๆ เข้าไปในประตูหอหมิงฮวา