ไออุ่นจากบ่อน้ำพุร้อนลอยอ้อยอิ่ง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงสายน้ำไหลแผ่วเบา
ผ่านไปครู่ใหญ่ ใบหูของเฉิงอวิ๋นเฟยแดงก่ำ นางกัดฟันเค้นคำสามคำออกมาจากไรฟัน
“ขอโทษ”
คำสามคำนี้ฟังดูฝืดเฝื่อนและแข็งกระด้าง ท่านหญิงหลานซีผู้หยิ่งทะนงมาทั้งชีวิต เกรงว่าคงไม่เคยรู้สึกอึดอัดคับข้องใจเช่นนี้มาก่อน
ฉู่เหยียนเหยียนชะงักงันไปทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นางกะพริบตาปริบ ๆ “หา? เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ? หูข้าคงโดนน้ำจนฟังผิดไปกระมัง?”
แก้มของเฉิงอวิ๋นเฟยแดงจัด นางทั้งอับอายทั้งเดือดดาล แต่กลับแข็งข่มไม่ขึ้น
“ฉู่เหยียนเหยียน! ข้าขอโทษเจ้าแล้ว เจ้ายังกล้าแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอีกหรือ?!”
“ไม่ใช่สิ” ฉู่เหยียนเหยียนกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “พูดมาตามตรง เจ้าโดนใครแย่งร่างไปแล้วหรือ?”
นี่ใช่เฉิงอวิ๋นเฟยคนที่หยิ่งยโส มองใครไม่อยู่ในสายตาคนนั้นจริงหรือ?
เฉิงอวิ๋นเฟยเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตาอวดดีของนาง น้ำเสียงอ่อนลงไปไม่น้อย
“ข้าเพียง...รู้สึกว่าคราวก่อนเจ้าพูดไม่ผิด”
“ข้าก็แค่เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีชาติกำเนิดสูงส่งเท่านั้น”
“ข้าไม่ควรพูดจาเหยียดหยามเซียวฉางเล่อเช่นนั้น ยิ่งไม่ควรดูแคลนสตรีที่ชะตาชีวิตมิได้ขึ้นอยู่กับตนเองตามอำเภอใจ”
【ว้าว! นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะรู้จักทบทวนตัวเองจริง ๆ! ค่านิยมยังไม่บิดเบี้ยว ยังพอแก้ไขได้!】
ฉู่เหยียนเหยียนรู้สึกอบอุ่นในใจ ริมฝีปากอดยกยิ้มไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเปลี่ยนความคิดต่อญาติผู้น้องผู้ปากแข็งใจอ่อนคนนี้อย่างแท้จริง
นางยกมือขึ้นลูบศีรษะเฉิงอวิ๋นเฟยอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงอ่อนโยนและใจกว้าง
“รู้ผิดแล้วแก้ไขได้ ย่อมเป็นเรื่องประเสริฐ ไม่เห็นต้องอับอายเลย”
ร่างของเฉิงอวิ๋นเฟยแข็งทื่อไปทั้งตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
นางมีความหยิ่งทะนงติดตัวมาแต่กำเนิดเช่นเดียวกับองค์หญิงใหญ่ ไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กสาวที่ขี้อาย ปากแข็งแต่ใจอ่อนคนหนึ่ง
ฉู่เหยียนเหยียนตบไหล่นางเบา ๆ “อย่าทำหน้าเช่นนั้น วันหลังข้าจะไปจวนเซียวเป็นเพื่อนเจ้า ให้เจ้าไปขอโทษพี่ฉางเล่อด้วยตนเอง”