ฉู่เหยียนเหยียนไม่เคยใส่ใจไตร่ตรองมาก่อนว่าทรัพย์สมบัติของจวนอ๋องรุ่ยมีมากมายเพียงใด
แต่เมื่อนึกถึงบิดาของตนที่สามารถใช้เรือนดินเป็นเรือนพักผ่อน นางก็พอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง
รายรับของจวนอ๋องมีเพียงเบี้ยหวัดน้อยนิดไว้ประทังชีวิต เคราะห์ดีที่อ๋องรุ่ยไม่แวะเวียนหอคณิกา ทั้งไม่ลุ่มหลงการพนัน ภายในจวนก็ไม่มีบรรดาอนุภรรยาผลาญเงินทอง มิฉะนั้นจวนอ๋องรุ่ยคงยากจนเสียจนไม่มีข้าวกรอกหม้อไปนานแล้ว
จ้าวซั่วอินมองออกถึงความลำบากใจที่ซ่อนอยู่ระหว่างคิ้วของนาง นางหลงใหลในวรยุทธ์มาแต่ไหนแต่ไร จึงเข้ากับคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้อ่อนหวานในเมืองหลวงไม่ค่อยได้ พี่ชายของนางเป็นสหายสนิทกับฉู่เอ๋อร์ หากฉู่เหยียนเหยียนไม่ถูกลักพาตัวไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย ทั้งสองก็คงเป็นสหายสนิทที่พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง
“หากเงินทองขัดสน ก็ไปเบิกจากจวนกั๋วกงอังกฤษได้” จ้าวซั่วอินปลอบโยนเสียงอ่อนโยน
จ้าวซั่วเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ รีบพยักหน้าอย่างแรง น้องสาวของฉู่เอ๋อร์ก็ย่อมเป็นน้องสาวของเขา เมื่อญาติพี่น้องประสบความลำบาก เขาสมควรยื่นมือช่วยเหลือ
ทว่าพี่น้องทั้งสองหาใช่กั๋วกงอังกฤษไม่ เงินที่พวกเขานำออกมาได้ย่อมมีจำกัด
ราคาของหมู่ตานบนเวทีถูกประมูลขึ้นไปถึง 15,000 ตำลึงแล้ว
ประจวบกับในยามนั้น เสียงเสนอราคาที่คุ้นหูเป็นพิเศษ ฟังแล้วชวนให้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พลันดังขึ้น
“20,000 ตำลึง”
ฉู่เหยียนเหยียนรีบยื่นศีรษะออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อมองดูด้านนอก
เป็นดังคาด ผู้ที่ส่งเสียงคือซื่อจื่อร่างอ้วนผู้นั้น เซียวเหริน หลังถูกอสนีบาตฟาดในคราก่อน เขาฟื้นตัวได้รวดเร็วยิ่ง บัดนี้กลับมาวิ่งวุ่นก่อเรื่องได้อย่างกระฉับกระเฉงอีกครั้ง