ฉู่เหยียนเหยียนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนกลไกของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【โฮสต์อย่าเพิ่งหมดหวัง! ยังช่วยได้!】
【ป้อนโอสถยืดอายุภายใน 3 นาที ขอเพียงคนผู้นั้นยังไม่สิ้นลมหายใจโดยสมบูรณ์ ก็ยังช่วยได้!】
ถ้อยคำนั้นฉุดฉู่เหยียนเหยียนออกจากความสิ้นหวังในทันที!
ดวงตาของนางสว่างวาบ ยกเท้าพุ่งเข้าไปในจวนกั๋วกงอย่างรวดเร็ว!
บ่าวเฝ้าประตูตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ต่างยื่นมือเข้าขวางอย่างสุดกำลัง
“ท่านหญิงจวิ้นจู่อย่าได้ทำเช่นนี้เด็ดขาด!”
“กั๋วกงผู้เฒ่าเพิ่งสิ้นแล้ว ศาลไว้ทุกข์เงียบสงัด หากท่านบุกเข้าไปเช่นนี้จะเป็นการล่วงเกินผู้วายชนม์ ทำไม่ได้เด็ดขาด!”
คนกลุ่มหนึ่งขวางประตูไว้อย่างแน่นหนา ร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ
บ้านไหนเขาทำกัน คนเพิ่งจัดงานศพ นางกลับพุ่งเข้าไปจะช่วยชีวิตคน หากแพร่ออกไปคงเหลวไหลสิ้นดี!
ฉู่เหยียนเหยียนร้อนใจจนแทบกระโดด “ข้าไม่ได้ล่วงเกิน! ข้าช่วยเขาได้! ให้ข้าเข้าไป!”
【อย่าขวางฉันสิ! ถ้าชักช้าไปกว่านี้ เขาได้เย็นชืดจริงๆ แน่!】
【คนพวกนี้หัวแข็งยิ่งกว่าท่อนไม้อีก!】
บ่าวทั้งหลายคิดว่านางโศกเศร้าจนเสียสติ พูดจาเหลวไหล จึงยิ่งขวางแน่นกว่าเดิม พลางวิงวอนหน้าซีด “ท่านหญิงจวิ้นจู่ อย่าทำให้พวกบ่าวลำบากใจเลยขอรับ!”
ใช้เหตุผลตามปกติไม่ได้ผล!
ฉู่เหยียนเหยียนร้อนใจจนต้องเร่งเสียง ตะโกนลั่นเข้าไปในจวน “ลู่จิ้งเซียว! ลู่จิ้งเซียว เจ้าอยู่ที่ใด!”
ในใจนางแทบไม่มีความหวังเลยสักนิด
ยามนี้ในจวนวุ่นวายราวกับหม้อโจ๊ก เขาคงกำลังเศร้าอยู่ที่ใดสักแห่ง จะได้ยินเสียงนางได้อย่างไร?
แต่แล้ว—
เสียงสายลมพลันหยุดลง
เงาร่างสูงโปร่งเย็นชาสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าในพริบตา อาภรณ์ดำสะบัดพลิ้ว รัศมีอันกดดันทำให้ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ