ท่านกั๋วกงผู้เฒ่าเพิ่งฟื้นขึ้นมา คนทั้งจวนยังคงจมอยู่ในความยินดีสุดแสนที่ได้เห็นผู้ตายกลับฟื้นคืนชีพ
ฮูหยินกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นสาวเท้าเข้ามาหา คว้ามือฉู่เหยียนเหยียนไว้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นจริงใจ “โอ้ ท่านหญิงจวิ้นจู่ ข้าเพิ่งพบหน้าท่านครั้งแรกก็รู้สึกสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานานแล้ว”
ลู่จิ้งเซียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถูกเบียดไปอยู่ริมฝั่งโดยตรง:……
อีกด้านหนึ่ง กั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นมองบิดาผู้เฒ่าที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา ในที่สุดก็สะกดกลั้นไม่ไหว ร้องไห้ราวกับเด็กห้าขวบที่ถูกกลั่นแกล้ง
ฮูหยินกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นไม่ใส่ใจบุตรชายที่ถูกทิ้งไว้ข้าง ๆ แม้แต่น้อย นางจับมือฉู่เหยียนเหยียนไว้ไม่ยอมปล่อย “ท่านหญิงจวิ้นจู่เป็นผู้มีพระคุณยิ่งใหญ่ของจวนกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้น คืนนี้โปรดอยู่รับประทานอาหารเย็นที่จวนด้วยเถิด”
ฉู่เหยียนเหยียนเพิ่งจะอ้าปากตอบ ฮูหยินกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้นก็หันไปสั่งบ่าวไพร่เสียก่อน
“ส่งคนไปแจ้งจวนอ๋องรุ่ยสักคำว่า คืนนี้ท่านหญิงจวิ้นจู่จะอยู่รับประทานอาหารที่จวน อีกสักครู่พวกเราจะจัดรถม้าส่งท่านหญิงกลับจวนเอง”
เมื่อสั่งการลงไปแล้ว ฉู่เหยียนเหยียนก็ไม่มีโอกาสปฏิเสธแม้แต่น้อย
“ปกติท่านหญิงชอบอาหารอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ข้าจะได้สั่งห้องครัวเตรียมไว้”
ฉู่เหยียนเหยียนโบกมือ “ข้าไม่เลือกกิน กินได้ทุกอย่าง”