ทั่วทั้งโถงใหญ่พลันตกอยู่ในความเงียบงัน
ความคิดของทุกคนยุ่งเหยิงไปหมด เพราะเรื่องฉาวที่ระบบเพิ่งเปิดเผย
ฮูหยินจินกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นบาง ๆ
ฉู่มู่หรานเอียงกายเข้าหาองค์รัชทายาทอย่างเงียบเชียบ แล้วกระซิบข้างพระกรรณว่า “เสด็จพี่ วันนี้พวกเรามาถูกที่แล้วจริง ๆ”
องค์รัชทายาทเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนตรัสแก้เสียงเรียบว่า “ในความเห็นของเรา กลับเป็นการมาผิดที่”
จินไป๋ว่านที่อยู่ด้านข้างเหม่อมองฮูหยินจิน
เขากับภรรยาเป็นคู่รักวัยเยาว์ที่เติบโตมาด้วยกัน เคียงข้างกันมาหลายปี ในใจเขามองว่านี่เป็นเรื่องราวความรักที่หาได้ยากยิ่ง
แต่เมื่อได้ฟังความลับนี้ บัดนี้ในใจกลับเหลือเพียงความคิดเดียว—จินเหมยเหมย เจ้าช่างใจเด็ดนัก!
ในหัวของจินไป๋อวี้มีเสียงหึ่งขึ้นมา ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือ—หรือว่าฉันถูกเก็บมาเลี้ยงจริง ๆ?
ขณะที่ทุกคนกำลังว้าวุ่นใจ เสียงในใจของฉู่เหยียนเหยียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ฮูหยินจินผู้นี้ไม่ใช่ฮูหยินจินตัวจริง! เมื่อครั้งฮูหยินจินตัวจริงคลอดจินไป๋อวี้ นางเสียเลือดมากจนสิ้นใจในทันที นางกลัวว่าจินไป๋ว่านจะแต่งภรรยาใหม่ในภายหลัง แล้วแม่เลี้ยงจะรังแกลูกของตน ก่อนสิ้นใจจึงกำชับให้น้องสาวฝาแฝดสวมรอยอยู่ในตระกูลจินแทน บัดนี้คนที่ยืนอยู่ที่นี่คือน้องสาวฝาแฝดของนาง นามว่าจินเยวี่ยเยวี่ย】