ฮูหยินจินรู้ดีแก่ใจ ด้วยนิสัยของจินไป๋ว่าน เขาไม่มีทางจงใจกลั่นแกล้งนาง ความกังวลที่ค้างคาอยู่ในใจก็คลายลงในที่สุด
ประจวบกับเวลานั้น นางกำนัลนอกห้องยกจานแตงขาวฤดูใบไม้ผลิที่หั่นเรียบร้อยเข้ามาอย่างแช่มช้อย
เนื้อแตงสีขาวนวลเรียงกันเป็นระเบียบ ฉ่ำน้ำวาวใส เพียงมองก็รู้ว่าหวานชื่นชวนลิ้มลอง
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอึมครึม จินไป๋ว่านยังคงพยายามย่อยข่าวลับสะเทือนฟ้าที่ท่านหญิงเพิ่งเปิดเผย ใจแกว่งไปมาไม่เป็นสุข ไหนเลยจะเหลือแก่ใจรับประทาน
ส่วนจินไป๋อวี้ที่นั่งอยู่ข้างกันก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ เต็มไปด้วยความครุ่นคิดจนกลืนอาหารไม่ลง
มีเพียงฉู่เหยียนเหยียนที่สายตาถูกเนื้อแตงขาวในจานดึงดูดไว้ทันที ดวงตาพลันวาววับ
【นี่มันแตงหอมสมัยใหม่ไม่ใช่เหรอ? ไม่นึกเลยว่าแผ่นดินเป่ยเซิงจะมีแตงหอมด้วย อยากกินจัง!】
นางไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าไม้จิ้มเงินขึ้นมาเสียบเนื้อแตงสีขาวราวหยกชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากอย่างคล่องแคล่ว
เนื้อผลไม้กรอบฉ่ำ น้ำหวานแตกซ่านเต็มปาก รสหวานชื่นแผ่ซ่านทั่วปลายลิ้น หวานแต่ไม่เลี่ยน สดชื่นถึงขีดสุด
ฉู่เหยียนเหยียนหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าเปี่ยมความสุข
【อร่อยเว่อร์ไปเลย! ทั้งสัมผัส ทั้งความหวาน! ในตลาดข้างนอกไม่มีให้เห็นสักนิด คนแรกที่ปลูกแตงหอมได้ต้องเป็นอัจฉริยะแน่ ๆ!】
นางเงยหน้ามองจินไป๋ว่านอย่างสงสัยเต็มเปี่ยม “ท่านจิน แตงนี่อร่อยมาก ท่านซื้อจากที่ใดหรือ? ข้าอยากซื้อตุนไว้บ้าง!”
จินไป๋ว่านยิ้มใจกว้าง “ข้าซื้อมาจากพ่อค้าหนานเจา ราคาไม่แพงอะไร หากท่านหญิงชอบ ก็นำกลับไปสักสองสามลูกเถิด จะได้ลองชิมของสดใหม่”
“ถ้าอย่างนั้นข้าขอรับไว้โดยไม่เกรงใจ ขอบคุณท่านจิน!” ฉู่เหยียนเหยียนยิ้มจนหางตาโค้งงอ ดูไร้เดียงสาและว่าง่ายยิ่ง
จินไป๋อวี้ที่อยู่ข้างนางเห็นแล้วก็ได้แต่จนใจ ยกมือขึ้นกุมหน้าผากเงียบ ๆ
ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดีนัก