อำเภอหนิงชาง
แนวชายฝั่งทะเลยามอาทิตย์อัสดง
รถตู้สีดำคันแล้วคันเล่าพุ่งทะยานผ่านถนนกว้าง ก่อนจะจอดลงที่ชายขอบชายฝั่ง คนงานจำนวนมากลงจากรถ แล้วเริ่มลากเชือกกั้นพื้นที่รอบชายฝั่งอย่างเงียบและรวดเร็ว
“เอ่? อะไรน่ะ? ทำไมปิดถนนด้วย?”
“ใช่สิ ที่นี่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวเหรอ?”
“ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่รู้สิ…”
“…”
นักท่องเที่ยวที่กำลังถ่ายรูปเช็กอินอยู่ริมทะเลเห็นภาพนี้ต่างพากันสอดส่องกันเสียงดังระงม ไม่นานก็มีคนเข้ามาคุมความเรียบร้อย สลายฝูงนักท่องเที่ยวออกไป และปิดกั้นทางเข้าพื้นที่ขายบัตรอย่างสมบูรณ์
รถเก๋งหนึ่งคันจอดลงริมเชือกกั้นเขต ชายฉายาในเสื้อคลุมสีแดงเข้มหลายคนลงจากรถ แล้วเคลื่อนตัวเข้าหาชายฝั่งอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีครับ ผมหัวหน้าทีมเลข 197 ประจำอำเภอหนิงชาง ชื่อโจวเต่า” ชายที่นำมายื่นมือออกไป จับกับชายอีกคนที่เพิ่งสลายนักท่องเที่ยวเสร็จ
“ผมหลุยยุ่ยฉือ นักสืบสวนพิเศษจากกองบัญชาการนครซ่างจิงครับ”
จับมือกันเสร็จ ทั้งสองก็รีบเดินผ่านแนวเชือกกั้นเขต มุ่งหน้าสู่ชายฝั่งด้านหน้า
“ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” โจวเต่ามองคนขยันขันแข็งรอบตัว ถามด้วยความงุนงง “ไม่ใช่บอกว่ามาค้นหาทีม[หน้ากาก]ที่หายตัวไปเหรอ? ทำไมถึงจัดกระบวนขนาดนี้ที่นี่?”
“นี่คือคำสั่งที่ผู้บัญชาการจั่วสั่งด้วยตัวเอง และท่าปราชญ์เฉินก็กำลังเดินทางมา”