ทุกคนจ้องมองซากนกบินที่ตายแล้วบนพื้น ต่างจมอยู่ในความเงียบงัน
“นี่มัน……” ไป่หลี่พ่างพ่างมองภาพตรงหน้า ยืนตาค้างอยู่กับที่
หลินชีเย่และอันชิงอวี๋รีบเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า นกบินสี่ห้าตัวกำลังปะทะกันอยู่บนฟ้าไกล ส่งเสียงร้องลั่นพร้อมกับทำร้ายกันเอง ขนที่ประป่านเลือดแดงร่วงหล่นจากอากาศไม่หยุด ปลิวไปกับสายลมสู่ที่ไกล……
นกบินตัวหนึ่งแล้วตัวเล่าถูกจิกจนตกลงมา ในตอนท้ายบนท้องฟ้าเหลือเพียงนกตัวเดียวที่เปื้อนเลือดทั้งตัวแต่ยังมีชีวิตอยู่
มันส่งเสียงร้องแหลมสูงหนึ่งครั้งกลางอากาศ กระพือปีกอย่างโฉบเฉี่ยว แล้วค่อย ๆ หายลับจากสายตาของทุกคนไป
“ฉันเหมือนจะรู้แล้วว่าแมลงพวกนี้ตายยังไง……” เฉาหยวนบ่นพึมพำกับตัวเอง
“มันฆ่ากันเองเหรอ?” หลินชีเย่ขมวดคิ้วมองซากศพแมลงและมดในหลุมดิน ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง “ทำไม?”
อันชิงอวี๋เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหัว “ไม่รู้”
“อ่อ ใช่แล้ว” ช่วงนั้นเอง เสิ่นชิงจู๋เหมือนนึกอะไรได้ “แกเพิ่งบอกว่า เวลาที่นี่เป็นวงวนปิด เมื่อมันเดินถึงจุดจบ ทุกคนและทุกสิ่งในที่นี้จะถูกรีเซ็ตกลับไปสู่สภาพแรกเริ่ม……
แล้วพวกเราล่ะ?
เราจะกลับไปจุดเริ่มต้นด้วยเหรอ?”
ได้ยินคำถามนั้น อันชิงอวี๋ก็คิดอย่างจริงจัง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ถ้าสถานการณ์ที่นี่เป็นอย่างที่ฉันสันนิษฐานจริง ๆ คือวงวนเวลาที่หมุนซ้ำระหว่าง ‘การจบ’ กับ ‘การเริ่มต้น’ อย่างไม่สิ้นสุด พวกเราส่วนใหญ่คงไม่มีทางกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของช่วงเวลานี้ได้