สิบสองวันก่อน
เงากายเจ็ดคนสวมเสื้อคลุมสีเทาเดินทุดลำตัวผ่านหลอดอาหารของสัตว์ร้ายขนาดมโหฬาร มายืนอยู่เบื้องหน้าผนังกระเพาะที่มืดสนิท
เงาในชุดคลุมสีเทาผู้สวมหน้ากากสวนเฟิงยกฝ่ามือขึ้นเบา ๆ วังวนสีม่วงขนาดมหึมาสองวงเปิดออกพร้อมกัน วงหนึ่งดูดน้ำทั้งหมดในผนังกระเพาะเข้าไป อีกวงหนึ่งปิดกั้นปากหลอดอาหารเอาไว้ ไม่ให้น้ำทะเลภายนอกไหลย้อนเข้ามา
แค่ไม่กี่วินาที น้ำทะเลภายในผนังกระเพาะก็ถูกระบายจนแห้งเกลี้ยง
หวังเมี่ยนเงยหน้าขึ้น จ้องมอง[อี้ยวน]ที่ปักลึกอยู่กลางอกของเฉินหยางหรง และวงแหวนแสงหมุนวนช้า ๆ ที่ปลายด้ามดาบ ดวงตาค่อย ๆ หรี่ลง...
"หัวหน้า! ดาบเล่มนั่นเหมือนของนายแบบเป๊ะเลยนะเนี่ย!" สวนเฟิงชำเลืองมองดาบที่อกเฉินหยางหรง แล้วก็มองดาบ[อี้ยวน]ที่เอวของหวังเมี่ยน พูดด้วยความตกใจ "ดาบของนายนี่ ไม่ใช่รุ่นคู่รักหรอกนะ?"
"..." หวังเมี่ยนพูดอย่างช่วยไม่ได้ "นั่นก็คือ[อี้ยวน]เหมือนกัน เพียงแต่มันไม่ได้เป็นของอยู่ในเวลานี้"
เทียนผิงขมวดคิดอยู่นาน "อย่าบอกนะว่า ดาบเล่มนั้นคือ..."
"อืม น่าจะเป็นดาบของ 'ฉัน' จากอนาคต ที่ทีม[ม่านราตรี]เจอมาก่อนหน้านี้ไง" หวังเมี่ยนพยักหน้า
"เจ๋งสุด ๆ เลยหัวหน้า!" เชียงเหวยพูดอย่างตื่นเต้น "งั้นหมายความว่า ในอนาคตนายต้องก้าวข้ามขีดจำกัดขึ้นเป็นเทพแน่ ๆ เลยสินะ?"
"แหงล่ะ ตอนนี้หัวหน้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดขึ้นเป็นสุดยอดมนุษย์อยู่แล้ว ระยะจนถึงขั้นเทพจะไกลไปไหนอีกล่ะ?" เยว่กุ่ยส่งเสียงสมทบ
"ไม่แน่หรอก เพราะเส้นเวลาเปลี่ยนแปลง อนาคตก็เปลี่ยนได้เหมือนกัน" หวังเมี่ยนส่ายหัว