“แม้นายจะยื้อได้จนถึงวินาทีที่วงวนปิดสนิท กฎแห่งกาลเวลาก็จะลบเหล่าพวกนายออกไปอย่างไร้ความปรานี ที่นี่ พวกนายหนีไปไหนไม่ได้เลย!
หมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ คือกับดักมรณะที่มีพอจะลบทุกสิ่งที่ต่ำกว่าขั้นบำเพ็ญเทพออกจากโลก!
ทางรอดเพียงหนทางเดียวของพวกนาย คือดึงดาบเวลาอันสาปแช่งนี่ออกมา จบวงวนอันไร้จุดสิ้นสุดนี้เสีย แบบนั้นพวกนายถึงจะหนีออกจากขอบเขตสายตาของ ‘พวกมัน’ ได้ และรอดพ้นจากชะตากรรมที่ถูกเวลาลบล้างด้วย……”
หลินชีเย่สูดลมหายใจลึก บังคับใจให้กดความว้าวุ่นในใจลง แล้วเอ่ยเสียงเย็น
“ดึงออกมา แล้วยังไงต่อ? ปล่อยให้เจ้าสัตว์ยักษ์ตัวนี้ฟื้นคืนชีพใต้แดงจันทร์ แล้วให้สรรพชีวิตต้องพินาศกันทั้งเป็นงั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินคำนั้น เฉินหยางหรงก็อึ้งไปชั่วขณะ
เขาจ้องมองหลินชีเย่อย่างแปลกใจ แล้วถามด้วยความงุนงง “นายรู้ได้ยังไง?”
“มันชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” หลินชีเย่ยื่นมือชี้ไปที่ผนังกระเพาะที่บิดเกรียวอยู่ตลอดเวลาด้านหลังเฉินหยางหรง “ตั้งแต่จันทร์สีแดงที่นายเรียกนั้นปรากฏขึ้น ร่างของสัตว์ยักษ์ที่เคยสูญสิ้นชีวิตไปแล้วก็เริ่มมีชีวิตฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง เริ่มกลืนกินร่างของนายอย่างจริงจัง และยิ่งพลังที่ควบคุมอารมณ์คนนี้แรงขึ้นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งบิดเกรียวเร็วขึ้นเท่านั้น
พอพลังของแดงจันทร์ถึงขีดสุด ผนังกระเพาะที่นี่ก็จะกลืนร่างของนายไปทั้งหมด และสัตว์ยักษ์ตัวนี้ก็จะฟื้นจากความตาย……นั่นแหละคือสิ่งที่มันต้องการ
เพิ่มเข้ากับคำพูดเพี้ยน ๆ ที่นายพึ่งพูดไปเมื่อกี้ ความจริงที่ว่าหมู่บ้านนี้มีอยู่เพื่ออะไร ฉันก็เดาได้เกือบหมดแล้ว”