“ขอโทษนะ ที่บ้านมันรกหน่อย” ยูรินะเอ่ยขึ้นอย่างมีความรู้สึกผิด
“พวกนี้ พวกอันธพาลมันมาค้นเหรอ” สายตาของหลินชีเย่กวาดมองรอบ ๆ “ถึงขั้นแกะฐานโคมไฟลงมาเลยนะ……มันจะเป็นพวกโจรปล้นบ้างรึเปล่า”
“รกกว่าตอนที่หนูกลับมาครั้งก่อนอีก หลังจากนั้นพวกมันน่าจะมาอีกหลายรอบแล้ว” ยูรินะถอนหายใจ
หลินชีเย่พยักหน้า แล้วใช้พลังจิตค้นหาไปทั่วบ้านอย่างละเอียด
ถ้าในบ้านหลังนี้ซ่อนอะไรไว้จริง ๆ อาจหลบเลี่ยงการค้นของพวกอันธพาลได้ แต่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบสัมผัสพลังจิตของหลินชีเย่ เพราะพลังจิตของเขาค้นได้แม้แต่อิฐทุกก้อนกระเบื้องทุกแผ่น ไม่มีมุมตายใด ๆ
ยูรินะวิ่งเข้าไปในบ้านโดยยังสวมรองเท้าอยู่ เดินไล่หาของในห้องต่าง ๆ ครู่หนึ่งก็หยิบอัลบั้มรูปจากพื้นห้องนอน ครู่หนึ่งก็รื้อหนังสือพิมพ์ที่ถูกพลิกจนยับจากห้องนั่งเล่นขึ้นมาพับเก็บอย่างระมัดระวังสักสองสามใบ แล้วก็หยิบเข็มกลัดผมอีกไม่กี่ชิ้น
ของที่เธอหยิบล้วนเป็นของชิ้นเล็กชิ้นน้อย พวกของจิ๋วที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ส่วนของใหญ่อย่างทีวีกับตู้เย็นนั้นเธอแม้แต่จะมองก็ไม่มอง เพราะพวกเขากำลังจะไปซ่อนตัวที่อื่นในเร็ววันนี้ ของใหญ่แบบนั้นเคลื่อนย้ายกันเปิดเผยไม่ได้แน่ ต้องดึงดูดสายตาคนอื่นอย่างแน่นอน
พลังจิตของหลินชีเย่กวาดค้นจนทั่วทั้งบ้านแล้ว แต่กลับไม่พบอะไรเลย ดูเหมือนที่นี่จะเป็นแค่บ้านพักธรรมดา ๆ หลังหนึ่งจริง ๆ