หลังจากรวบรวมสถิติแล้ว ยกเว้นพวก "ปริศนา" ที่ถูกหลินชีเย่กำจัดราบคาบในห้องขังไปไม่กี่ตัว ที่เหลือทั้งหมดต่างเข้าร่วมเป็นพนักงานดูแล หมายเลขทีมถูกผลักไปจนถึง 297 ในที่สุด นั่นแปลว่าตอนนี้โรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพมีพนักงานดูแลเต็มเวลารวม 297 คน
มองเหล่าพนักงานดูแลที่เอะอะโวยวายยุ่งวุ่นวายกันอยู่กลางลาน หลินชีเย่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
คนทั้งกองขนาดนี้ เขาจะจัดที่พักให้ไว้ตรงไหนดี?
ก่อนหน้านี้ตอนที่มีพนักงานดูแลแค่หกเจ็ดคน หอพักเล็ก ๆ สักสองสามห้องในชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลก็พออยู่ได้ แต่ตอนนี้เพิ่มพนักงานขึ้นราวสามร้อยคนในคราวเดียว ไม่หรอกนะ จะไม่มีทางปล่อยให้พวกมันนอนกันกลางลานเป็นแน่
แม้เขาจะไม่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายใจดีสักเท่าไร แต่การทำให้พนักงานนอนกลางแจ้งแบบนั้น เขาก็ยังทำลงไปไม่ลง
ขณะที่หลินชีเย่กำลังเคร่งคริด โรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพที่อยู่ใต้เท้าก็สั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลินชีเย่อึ้งงัน หันหัวป้ายไปมองทางใดทางหนึ่งทันที
ที่ขอบของโรงพยาบาล บริเวณที่เดิมถูกปกคลุมด้วยกำแพงและห้วงหมอก บัดนี้บิดเบี้ยวขึ้นมารุนแรง ห้วงหมอกรุนหนีถอยหลังอย่างคลั่ง เผยให้เห็นพื้นดินเป็นแผ่นกว้าง พร้อมกันนั้นตึกสูงชะลูดหลังหนึ่งก็งอกขึ้นจากพื้น
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเฉียดพริบทำให้เหล่าพนักงานดูแลใหม่ในลานต่างร้องตกใจกันเป็นเฮย ดวงตาปรากฏความหวาดกลัวและกังวล พวกมันเพิ่งจะได้ออกจากห้องขัง ต่อสภาพแวดล้อมแปลกตานี้ยังคงมีความต่อต้านและความไม่ไว้ใจอยู่ในสัญชาตญาณ
เสียคำรามของหมี เสียงนกร้อง เสียงหมาเห่า และเสียงร้องของสิ่งมีชีวิตนานาชนิดที่ต่างกันปนเปกันจนแผ่นประสาทหูแทบแตก