ยูรินะคิดตรึกใหม่ "งั้นตอนนี้ฉันกลับบ้านได้แล้วสินะ"
"ตามทฤษฎีก็ได้ แต่เพื่อกันไม่ให้ตระกูลยากูซ่าพวกนั้นตามมาหาอีก อย่าอยู่นานเกินไปจะดีกว่า"
"อือ" ยูรินะพยักหน้าเบา ๆ "ฉันแค่อยากกลับไปเก็บข้าวของนิดหน่อย...เร็ว ๆ นี่แหละ"
หลินชีเย่เหลือบมองท้องฟ้า "ได้ ฉันไปด้วยกันกับเธอ"
ไม่นานนัก จอมมารตาดำก็เดินออกมาจากโกดัง หลินชีเย่ไม่ต้องถามก็รู้ว่าอิวากิ ยูสุเกะได้หายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
ยูรินะสำรวจทิศทางหนึ่งครั้ง แล้วก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งหน้ากลับบ้าน หลินชีเย่พาจอมมารตาดำกับหงเหยียนเดินตามหลังมาติด ๆ
หลินชีเย่เพิ่งก้าวได้สองสามย่ำ ก็พลันหยุดลง เขาก้มลงมอง แล้วลากเท้าออกจากที่เดิม
เขาโค้งตัวหยิบสิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นจากพื้น ดวงตาปรากฏความสงสัยขึ้นมา
นั่นคือกระสุนนัดหนึ่งที่บิดเบี้ยวและเสียรูปทรงไปแล้ว
......
เมืองโยโกฮามะ
บนยอดตึกระฟ้าหลังหนึ่ง
กระแสลมกรดจากท้องฟ้าสูงพัดโชก อามามิยะ ฮารูกิ ฮารุกิ ผู้สวมชุดกิโมโนสีดำนั่งนิ่งอยู่ริมขอบตึก จ้องมองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ เริ่มมืดลง ราวกับรูปปั้นหินที่ไม่ขยับไหว
ตรึง ๆ ๆ —!
เสียงกริ่งใสแว่วขึ้นมา อามามิยะ ฮารูกิ ฮารุกิก้มลงล้วงโทรศัพท์แบบพับออกจากอกเสื้อ แล้วกดรับสาย
"โทรศัพท์นะ อามามิยะ นายหาลูกหลังของยูริ คุโระอากิเจอหรือยัง?" เสียงชายหนุ่มดังมาจากปลายสาย
อามามิยะ ฮารูกิ ฮารุกิตอบอย่างเรียบนิ่ง "ไม่มีสัญญาณผิดปกติใด ๆ ปรากฏขึ้นในเมืองนี้เลย ผมยังสืบดูแล้วด้วย ตัวยูริ คุโระอากิกับภรรยาของเขาไม่ได้ทิ้งอสังหาริมทรัพย์เอาไว้ที่นี่เลย ลูกหลังของเขาน่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่"