นอกค่ายฝึก
กลางหุบเขาลึก
เด็กหนุ่มคนหนึ่งแบบกระเป๋าเดินทางบนหลัง มือถือไฟฉาย ค่อย ๆ ไต่ลุยผ่านพงไพรอย่างทุลักทุเล เหงื่อเม็ดละเอียดผุดขึ้นที่หน้าผากติด ๆ กันไหลลงตามแก้มจนร่วงลงพื้น
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีที่มืดสนิทเบื้องบน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความงุนงง
“แปลกจริง ๆ… ทำไมฟ้าถึงมืดลงซะงั้น?”
หลูเป่าโย่วจ้องท้องฟ้ามืดนั้นนานหลายชั่วโมง รู้สึกได้ว่าใต้รัตติกาลแห่งนี้มีความกดดันประหลาดทำให้ใจคอไม่ค่อยดีนัก
เขาส่ายหน้า ขจัดความคิดรก ๆ ในหัวทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเท้าไต่ขึ้นไปยังยอดเขาที่สูงที่สุด
ยอดเขาที่เขาอยู่ ณ ตอนนี้ เป็นยอดที่อยู่ใกล้ค่ายฝึกที่สุด และยังสูงชันที่สุดด้วย แต่จุดสำคัญของภูเขาลูกนี้คือ เมื่อยืนอยู่บนยอดจะมองเห็นสภาพด้านในค่ายฝึกได้อย่างชัดเจน
หลังถูกปฏิเสธที่ปากประตูค่ายฝึก หลูเป่าโย่วไม่ได้เลือกเดินจากไป แต่รอจังหวะที่คนรกมากเสียสติ แล้วแอบไต่ขึ้นยอดเขาลูกนี้จากอีกทิศหนึ่ง
หลังเดินทางเป็นชั่วโมง เขาก็มาถึงยอดเขาในที่สุด ยืนอยู่บนปลายหน้าผาสูงเด่น เหงื่อท่วมตัว หลูเป่าโย่วควักกล้องส่องทางไกลรุ่นเก่าออกจากอกเสื้อ ส่องมองไปยังทิศค่ายฝึก
“เอ๊ะ?” คิ้วของหลูเป่าโย่วขมวดเล็กน้อย “ครูฝึกที่ลาดตระเวนอยู่รอบ ๆ ค่ายฝึกไปไหนกันหมด… แม้แต่หอสังเกตการณ์ก็ไม่มีคนยามเลย นี่เรื่องอะไรกันแน่?”
ตามหลักแล้ว สถานที่สำคัญอย่างค่ายฝึกย่อมมีระบบป้องกันทางทหารภายนอกที่แน่นหนามาก เมื่อหลูเป่าโย่วยังคิดได้ว่าจะไต่ขึ้นยอดเขานี้มาแอบมองค่ายฝึก ศัตรูก็ย่อมคิดได้เช่นกัน หอสังเกตการณ์ในบริเวณนี้จึงครอบคลุมมุมมองได้เกือบสมบูรณ์แบบ ไม่มีคำว่าจุดบอด แต่เอาเข้าจริงตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่เงาคนอยู่บนหอสังเกตการณ์สักตัว