สิบกว่าวินาทีต่อมา ทหารใหม่คนอื่น ๆ ที่ได้ยินเสียงตะโกนก็วิ่งมาที่กัน
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เจอคนของม่านราตรีแล้วเหรอ? อยู่ไหน?”
เฉียนตัวตัวนั่งอยู่บนพื้นอย่างตื่นตระหนก คลานถอยหลังไปอย่างบ้าคลั่ง แล้วชี้ไปที่พุ่มไม้ด้านหลัง ใบหน้าซีดเผือด!
“มีคนตายแล้ว…… มีคนตายแล้ว!!”
ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทหารใหม่อีกหลายคนเปลี่ยนไปทันที แล้วเดินตรงไปยังด้านหลังพุ่มไม้
วินาทีถัดมา ร่างกายของพวกเขาสะเทือนเฮือก
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้……”
มีคนเดินไปที่ตัวศพนั้น ก้มตัวลงตรวจสอบอย่างละเอียด “ตายจริง ๆ ด้วย……”
“คือครูฝึกหลี่ ผมจำได้” สีหน้าของทหารใหม่อีกหลายคนบูดเบี้ยวสุดหลัง พวกเขาหันไปมองเฉียนตัวตัว “นายเห็นว่าใครทำหรือเปล่า?”
“คือม่านราตรี! เขาคลุมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม มือซ้ายยังถือหน้ากากซัวเจ๋งอีกตัว!” เฉียนตัวตัวพูดออกมาอย่างสั่นเครือ
“พูดมั่วอะไร? ม่านราตรีคือทีมพิเศษลำดับ 5 ของต้าเซี่ย จะไปสังหารใครได้ยังไง…… นายมองผิดแน่ ๆ!” มีทหารใหม่บางคนแย้งขึ้นมา
“ไม่ เขาไม่ได้มองผิด” ด้านข้าง หลิวหยางที่เงียบงันมาตลอดก็เปิดปาก “ผมเป็นพยานได้”
“……”
“ผมว่า เราลองสมมติว่าทั้งสองคนนี้ไม่ได้มองผิดก็ได้นะ” ในเวลานั้นเอง ในหมู่ฝูงชน ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาอย่างช้า ๆ “จากข้อมูลที่เรารู้ตอนนี้ ผมนึกถึงความเป็นไปได้สองข้อ
ข้อแรก ม่านราตรีทรยศ สังหารครูฝึกของค่ายฝึกแห่งนี้……”