คิดแบบนี้แล้ว การตายของอาจารย์ของอามามิยะ ฮารูกิ ก็อธิบายได้แล้ว
เมื่อปีนั้นอาจารย์ของอามามิยะ ฮารูกิ และยูริ โคคุเท็ตสึ เข้าไปในซากโบราณสถานด้วยกัน ทั้งสองคนคงได้พบกับ "แหล่งกำเนิด" นี้พร้อมกัน ภายใต้แรงล่อใจโดยสัญชาตญาณที่ "แหล่งกำเนิด" มีต่อสิ่งมีชีวิต ทั้งคู่จึงได้สัมผัสกับลูกแก้วเงินก้อนนั้น แต่อาจารย์ของอามามิยะ ฮารูกิ กลับไม่เข้ากับ "แหล่งกำเนิด" นี้ เพียงสามเดือนหลังกลับออกมาจากซากโบราณสถาน เขาก็ถูกพลังของ "แหล่งกำเนิด" ในร่างปฏิเสธจนถึงแก่ความตาย
หลินชีเย่ก้าวเท้าออกไป มุ่งหน้าสู่รูปปั้นหินในศาลาสีดำนั้น อยากเข้าไปใกล้ลูกแก้วเงินก้อนนั้นมากขึ้นอีกหน่อย
แต่เพียงก้าวได้สองก้าว อัศวินกับอู๋เซียงหนานก็เดินมาขวางหน้าเอาไว้ อู๋เซียงหนานยื่นมือมากั้นไว้แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ของนั่นมันชักใจคน อย่าไปหลงมันนะ"
หลินชีเย่ขะมุกขะมอมนิดหน่อยแล้วยิ้ม "วางใจเถอะหัวหน้าทีมรอง มันชักใจฉันไม่ได้หรอก"
แรงล่อใจของ "แหล่งกำเนิด" ที่มีต่อสิ่งมีชีวิตนั้นต่อต้านได้ยากยิ่ง แต่หลินชีเย่แตกต่างออกไป ในร่างของเขามีแหล่งกำเนิดราตรีอยู่แล้วหนึ่งส่วน "แหล่งกำเนิด" เต็มไปด้วยสิ่งเจือปนและไม่เข้ากับเขาแบบนี้ ไม่อาจสร้างผลล่อใจใด ๆ ต่อเขาได้เลย
เห็นสีหน้าของหลินชีเย่ปกติเช่นนั้น อู๋เซียงหนานกลับแปลกใจ เพราะเขาเป็นคนที่เคยเผชิญแรงล่อใจของ "แหล่งกำเนิด" มาด้วยตัวเอง ย่อมรู้ดีว่าของสิ่งนั้นน่าสะพรึงขนาดไหน
ทำไมหลินชีเย่ถึงกล้าเดินไปแบบสุขสบายขนาดนั้นได้?