สีหน้าของหลินชีเย่แข็งค้างทันที
อู๋เซียงหนานที่กำลังยิ้มจับมือทักทายอามามิยะ ฮารูกิ ตัวแข็งค้างอยู่กับที่ เขาใช้เวลาคิดไปครึ่งวันกว่าจะหมุนหัวกลับมาช้า ๆ สายตาที่มองไปยังหลินชีเย่ก็เริ่มแปลก ๆ ออก
อู๋เซียงหนานศึกษาวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาหลายสิบปี ย่อมรู้ดีว่าอาชีพโฮสต์คืออะไร พอได้ยินฉายาเป็นชุดยาวเหยียดที่อามามิยะ ฮารูกิ ประทับให้หลินชีเย่เสร็จ ในหัวของเขาก็จินตนาการภาพต่าง ๆ นานาที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมาทันที
อู๋เซียงหนานมองหลินชีเย่ แววตานั้นเหมือนจะบอกว่า "เด็กคุณนี่เที่ยวญี่ปุ่นแล้วเล่นอะไรขนาดนั้นเลยเหรอ?!"
มุมปากของหลินชีเย่กระตุกอย่างบ้าคลั่ง เขาก้าวออกไปสองฝีเท้า แล้วเอ่ยกับอามามิยะ ฮารูกิ เสียงเบา
"นายพูดทำมาหาอะไรแบบนั้นล่ะ สิ่งที่ฉันทำ... มันเป็นความจำเป็นของภารกิจนะ..."
อามามิยะ ฮารูกิ ตอบกลับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "อาซาบะ อยู่เป็นคนเถอะ อย่าลืมต้นตอของตัวเองเลย เราหาเงินจากคุโรกุโทได้เยอะแยะนะ จะปฏิเสธตัวตนของตัวเองแบบนี้ได้ยังไง?"
ประโยคนี้เดิมคือคำที่หลินชีเย่เคยพูดกับอามามิยะ ฮารูกิ ตอนนี้ถูกคนต้นคิดย้อนส่งกลับมาแบบตัวต่อตัว หลินชีเย่รู้สึกขุ่นเคืองราวกับกลืนแมลงวันลงไปทั้งตัว
ชั่วอึดใจถัดมา เขาถอนหายใจยาว...
ดีแล้ว มีแค่อู๋เซียงหนานที่เข้าใจความหมาย เจียหลันไม่รู้ภาษาญี่ปุ่น ไม่น่าจะเข้าใจว่าประโยคนี้แปลว่าอะไร คงไม่เป็นไรใหญ่...
ชื่อเสียงที่เขาสะสมมาทั้งชีวิตยังรอดอยู่!