ใต้ก้นสมุทรลึก ซากศพสัตว์ยักษ์ที่ใหญ่โตดั่งภูเขาไฟ สั่นสะเทือนขึ้นเบา ๆ
กลางใบหน้าอันน่าสะพรึงที่ซุกซ่อนอยู่ในน้ำทะเลมืดมัว ดวงตาเดียวที่ใหญ่ดั่งชิงช้าสวรรค์เบิกขึ้นเป็นรอยแยกสีเลือดนิดหน่อย น้ำทะเลที่ม้วนตัวถูกพ่นออกจากปาก กวาดเอาน้ำในกระเพาะออกไปจนหมดสิ้น
มันลอยขึ้นจากก้นสมุทรอย่างเชื่องช้า เหมือนเรือดำน้ำที่ถูกขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน แล่นเงียบ ๆ ไปตามกระแสน้ำ มุ่งสู่บางทิศทาง
“หยุดตัวจุดชนวนนี่ หมายความว่าหยุดหายนะนั้นได้ใช่ไหม”
ในกระเพาะของสัตว์ยักษ์ หลินชีเย่ถามขึ้นอีกครั้ง
เมื่อการตื่นขึ้นของสัตว์ยักษ์ตัวนี้จะกลายเป็นตัวจุดชนวนของหายนะสักหนึ่ง แปลว่าถ้าขวางการเคลื่อนไหวของมันเอาไว้ ก็จะป้องกันหายนะไม่ให้เกิดขึ้นได้ใช่หรือไม่
เมอร์ลินเลื่อนสายตาออกจากตัวสัตว์ยักษ์ ดวงตาลึกล้ำไม่มีปลาย เขาส่ายหน้าเบา ๆ “ว่าแต่จะหยุดสัตว์ยักษ์ตัวนี้หรือไม่ ก็ไม่มีความหมายแล้ว ต้นรากของหายนะไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้าแก้ปัญหาที่รากของมันไม่ได้ สุดท้ายก็เที่ยวเปล่า”
คำพูดของเมอร์ลินทำให้หลินชีเย่งงตื้น เขาพบว่าตัวเองตามสายความคิดของเมอร์ลินไม่ทันเสียแล้ว
“ท่านเมอร์ลิน หรือว่าคุณจะมองเห็นอะไรบางอย่างล่ะ” หลินชีเย่มองดวงตาที่ระยิบด้วยรอยดาราของเมอร์ลิน ก็เอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้
เมอร์ลินในฐานะบรมครูแห่งการทำนาย สามารถแงะเส้นทางของโชคชะตา อดีต ปัจจุบัน และอนาคต ต่างก็หนีไม่พ้นดวงตาคู่นั้นของเขา