เฉาหยวนมองดินแดนเบื้องหน้าที่แตกสลายจมลง และซากปรักหักพังรอบ ๆ ที่ถูกทำให้ราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว ก็จมอยู่ในความมึนงง……
ฉันเป็นใคร?
ฉันอยู่ที่ไหน?
ที่นี่ที่ไหนกัน?
ความทรงจำสุดท้ายของเฉาหยวนยังค้างอยู่แค่ตอนที่จันทร์สีแดงแขวนอยู่บนฟ้า และตัวเขาถูกพี่หยิ่งมัดแน่น……หลังจากนั้นอารมณ์ก็ควบคุมไม่ได้ จนกระทั่งเขาสูญสลายความรู้สึกตัวไปทั้งหมด ว่าอะไรเกิดขึ้นต่อมาบ้าง เขาไม่มีความทรงจำเลยสักนิด
สรุปแล้วพอลืมตาขึ้นมา รอบตัวเหมือนโดนระเบิดนิวเคลียร์ย่อยยับมาหลายรอบ แม้แต่เศษฝุ่นละเอียดของบ้านเรือนก็ไม่เห็นแม้เม็ดเดียว
ฉากแบบนี้……ดูคุ้นตาชวนให้สงสัย?
เฉาหยวนนึกขึ้นได้ทันที ตอนที่เขาถูกผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์รุมล้อมใน “วงมนุษย์” ที่ญี่ปุ่น ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เสาแสงสีแดงลูกหนึ่งร่วงลงจากฟ้า เขาก็หมดสติ พอได้สติอีกครั้งเมืองรอบตัวก็หายไปหมด และผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าก็ล้มตายไปเกือบครึ่ง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ขณะที่เฉาหยวนยังงงอยู่นั้น รถม้าดำคล้ำที่อยู่บนท้องฟ้าก็ค่อย ๆ จอดลงตรงหน้าเขา ท่าปราชญ์เฉินกับเสิ่นชิงจู๋กระโดดลงจากรถม้าตามกันมา มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนไม่อาจบรรยาย
“ท่าปราชญ์เฉิน?”
เสิ่นชิงจู๋เห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้นก็สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองรอบตัว จึงได้ตระหนักว่าตอนนี้เขาเดินออกมาจากหมู่บ้านชาวประมงแล้ว มาถึงโลกภายนอกเสียที่
ท่าปราชญ์เฉินกวาดสายตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
“ก็โอเคนะ แค่ปวดหัวหน่อย ๆ”