สุ่มติดต่อกัน 36 ครั้งแล้ว หลินชีเย่ก็ยังไม่ได้ความสามารถที่ต้องการ
ทุกครั้งที่วงมนตร์การย้อนเวลาถูกวาดขึ้นทีละวง เส้นผมบนหัวของเมอร์ลินก็ร่วงหล่นราวกับหิมะ ใบหน้าเขาบูดบึ้งสุดจะทน
หลังย้อนเวลาอีกครั้ง หลินชีเย่มองเมอร์ลินที่ร่างแข็งทื่อไปทั้งตัว ก็อดถามไม่ได้ว่า “ท่านเมอร์ลิน……สบายดีนะครับ ถ้าจำเป็นจริง ๆ ผมเปลี่ยนไปสุ่มความสามารถอื่นก็ได้นะ”
มุมปากของเมอร์ลินกระตุกเล็กน้อย เขาฝืนยิ้มแล้วพูดอย่างแกล้งทำเป็นสุขุมว่า
“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก แค่ลมหนาวนิดหน่อยเอง……สุ่มต่อไปสิ”
“……ครับ”
หลินชีเย่ปรับการหายใจ หลับตาลง แล้วหมุนวงล้ออีกครั้ง
เมื่อเข็มชี้กวาดผ่านแต่ละช่องความสามารถ หัวใจของเมอร์ลินก็อดรนทนไม่ได้ แววตาที่โหยหาแทบจะล้นออกมาจากดวงตา
ในที่สุด ภายใต้สายตาที่จ้องมั่น เข็มชี้ก็ค่อย ๆ หยุดลงที่ช่องหนึ่ง
ดวงตาเมอร์ลินเปล่งประกาย โล่งอกในใจ
หลินชีเย่ลืมตาขึ้น เห็นช่องที่เข็มหยุดอยู่ แววตาก็ผุดความยินดีขึ้นเช่นกัน
เขาสุ่มได้แล้ว
ร่างของวงล้อค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงช่องความสามารถนั้นกลายเป็นแสงสีดำพุ่งเข้าสู่ร่างหลินชีเย่ ชั่วครู่ต่อมา ตัวอักษรเล็ก ๆ บรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา:
“
ตำราลับคาถาต้องห้ามของเมอร์ลิน:
หนังสือต้องสาปของเมอร์ลิน เทพแห่งเวทมนตร์และการทำนาย บันทึกเวทมนตร์ต้องห้ามมากมายที่ชาวโลกไม่รู้จัก ทั้ง “บทเบียนฆ่า” ที่มีพลังทำลายล้างขนาดมหึมาระดับเหนือเวทมนตร์ “บทลับข้างทาง” ที่มีความเพี้ยนประหลาดและไม่ค่อยมีใครรู้จัก แต่มีจุดประสงค์เฉพาะตัว และ “บทผนึก” ที่บันทึกเวทมนตร์ผนึกขั้นสูงสุดของทุกสาย