“แหล่งสุดปลายของแม่น้ำออรอร่า…” หลินชีเย่มองพระราชวังโบราณตรงหน้าแล้วพึมพำกับตัวเอง
ถ้าการทำนายของนักรบหญิงเป็นจริง เบื้องหลังประตูบานนี้ก็คือผู้ที่ถูกเรียกว่า “ผู้ดำรงอยู่ในอดีตและอนาคต” สิ่งที่สูงส่งเหนือกว่าสรรพสิ่งนั่นเอง…
หลินชีเย่ตัดสินไม่ได้ว่าสิ่งนั้นเป็นศัตรูหรือมิตร จากคำบรรยายในการทำนาย ผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหลังประตูอย่างน้อยก็ต้องเป็นเทพ และเทพแห่งทากามางาฮาระมีแนวโน้มที่จะเป็นศัตรูของพวกเขามากกว่า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินชีเย่คงไม่เลือกก้าวข้ามประตูบานนี้เด็ดขาด เพราะความเสี่ยงสูงเกินไป แลกชีวิตตัวเองกับความลับลอย ๆ อะไรแบบนั้นมันไม่คุ้ม
แต่ภาพของเหรียญ 50 เยนที่หลุดมือพุ่งออกไป ทำให้หลินชีเย่ตระหนักถึงเรื่องหนึ่ง นั่นคือกฎของที่นี่ไม่ได้มีไว้สำหรับดาบมากัตสึโดยเฉพาะ แต่มีผลกับวัตถุต้องห้ามทุกชิ้น!
เมื่อวัตถุต้องห้ามถูกปลุกใช้ มันจะหลุดมือพุ่งออกไปทันที…
มันช่างเหมือนกับทักษะปลดอาวุธทั้งปฐพีของไป่หลี่พ่างพ่างราวกับแกะเข้ามา!
แถมจุดวาบของสองสีขาวดำตอนที่วัตถุต้องห้ามหลุดมือ ก็เหมือนกับแผนภาพไท่จีปากกวาใต้เท้าของไป่หลี่พ่างพ่างตอนปลุกแดนต้องห้ามราวกับฝาแฝด ถ้าบอกว่าที่นี่ไม่เกี่ยวกับไป่หลี่พ่างพ่างเลย ก็บังเอิญเกินไปแล้ว!
ทว่า… ไป่หลี่พ่างพ่างอาจจะอยู่เบื้องหลังประตูบานนี้ด้วย?
หรือว่าเขาโดนเทพที่อยู่ข้างในขังไว้? ลักพาตัวไป? หรือเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้?
ถ้ากลัวตายจนพลาดเบาะแสของไป่หลี่พ่างพ่างไป หลินชีเย่ไม่มีทางวางใจได้แน่ วันนี้ประตูบานนี้ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องเปิดดูให้ได้