“นี่มันอะไรอ่ะ?”
หลินชีเย่เห็นอามามิยะ ฮารูกิถือดาบยาวสีม่วงเดินมา จึงถามด้วยความงุนงง
“หนึ่งในดาบมากัตสึทั้งเก้า "ตู้เอ้อ"” อามามิยะ ฮารูกิยื่นดาบนั้นให้หลินชีเย่ “เป็นดาบมากัตสึเล่มแรกที่เหล่าคูนิสึกามิหลอมขึ้นในอดีต ถูกขนานนามว่าเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะและความโชคร้าย ผู้ครองดาบเล่มนี้ตอนสำรวจซากสถานแห่งนี้ไม่รู้ว่าห้ามใช้ดาบมากัตสึ แล้วดาบเล่มนี้ก็บินหายไปเฉย ๆ งั้นก็จริงอย่างที่คิด มันอยู่ที่นี่จริง ๆ……”
หลินชีเย่รับดาบมากัตสึมาไว้ในมือ ดวงตาเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย “ก็แปลว่าตอนนี้ดาบเล่มนี้ไม่มีผู้ครองดาบใช่ไหม?”
“อือ นายเอาไปใช้เถอะ ยังไงคนอื่นก็ใช้ไม่ได้อยู่แล้ว”
หลินชีเย่ไม่ได้ถ่อมตัวแม้แต่น้อย ห้อย"ข้ามสะพานพ้นทุกข์"ไว้ที่เอว ข้างเชือกดำ
“ว่ากันว่าพอดาบเล่มนี้ถูกดึงออกจากฝักแล้วโผล่มาสัมผัสอากาศ มันจะก่อให้เกิดหายนะสุดสยองหรือเหตุอันตรายสุดขั้วเป็นชุด ๆ แถมเลือกไม่เลือกหน้าด้วย เวลาใช้ก็เลยต้องระวังให้มาก” อามามิยะ ฮารูกิเตือนอย่างจริงจัง
“อีกอย่าง พอดาบเล่มนี้ฟันโดนใครเข้า คนนั้นจะถูกประทับรอยแห่งหายนะเอาไว้ นับจากนั้นไม่ว่าจะทำอะไรก็จะซวยไปหมด ระดับความซวยขึ้นอยู่กับขนาดแผลที่ถูกฟัน แผลยิ่งใหญ่ยิ่งซวยหนัก ถึงขั้นฟันไปแผลเดียว อีกฝ่ายพรุ่งนี้เพิ่งก้าวออกจากบ้านก็โดนรถชนตายได้เลย นับเป็นการฆ่าคนด้วยเคราะห์กรรม……จำไว้ว่าอย่าฟันโดนตัวเองล่ะ ดาบเล่มนี้ไม่แยกพวกเดียวกันกับศัตรู”