อามามิยะ ฮารูกิ มองอีกสองคนแนะนำตัวกันอย่างจริงจัง ก็เริ่มลังเลว่าตนเองควรพูดเย็นชาสั้น ๆ บ้างไหม “ผู้ครองดาบมากัตสึแห่งญี่ปุ่น [อาเมะคุดาเระ] อามามิยะ ฮารูกิ”
คิดดูแล้ว เขาก็ปิดปากเสีย
เพราะตอนนี้ดาบยังไม่อยู่ในมือเขาเลย ถ้าอ้างตัวเองว่าผู้ครองดาบมากัตสึก็ค่อนข้างน่าอาย
ซึ่ม——!!
ในชั่วขณะนั้น เหรียญ 50 เยนที่หยุดนิ่งอยู่บนอุ้งมือของหลินชีเย่ ก็พลิกลอยออกจากมือพร้อมกับดาบมากัตสึทั้งสองเล่ม พุ่งทะยานไปตามแนวแม่น้ำแสงเหนือจนลับสายตาไป
หลินชีเย่อ้าปากค้างยืนตัวแข็งค้าง
ทำไมเหรียญนี้ก็บินหายไปด้วย? ไม่ใช่ว่ามีแค่ดาบมากัตสึที่ใช้ไม่ได้งั้นเหรอ?
“ดูท่าทาง ไม่ใช่แค่ดาบมากัตสึ วัตถุต้องห้ามที่นี่ก็ใช้ไม่ได้ด้วย” เว่ยตงเห็นภาพนั้นแล้วก็ไตร่ตรอง “เหรียญที่ช่วยพวกเราหนีออกจากแดนตายมาได้นั่น น่าจะเป็นวัตถุต้องห้ามชนิดหนึ่งด้วย ไม่อย่างนั้นไม่มีทางมีพลังย้ายตำแหน่งเชิงอวกาศได้”
ไม่ใช่แค่ดาบมากัตสึแล้ว วัตถุต้องห้ามพอถูกใช้ก็จะหลุดมือบินหนีไปงั้นเหรอ?
เดี๋ยวนะ… ทำไมฉากตรงหน้านี่ถึงดูคุ้นตาจัง?
หลินชีเย่เหมือนนึกอะไรได้ แววตากลับปรากฏความไม่เชื่อสายตาขึ้นมา…
ไม่ใช่ว่าบังเอิญขนาดนั้นใช่ไหม?!
“ที่นี่ที่ไหน?” อามามิยะ ฮารูกิ กวาดสายตามองรอบตัวถามด้วยความงุนงง
ใต้ท้องฟ้าสีหม่น นอกจากแม่น้ำแสงเหนือยาวที่ไหลผ่านทั้งสามคนแล้ว ไม่เห็นสิ่งใดอีก เหมือนได้มาถึงห้วงอวกาศไร้ขอบเขต เงียบงันและกว้างใหญ่ไร้ที่สุด