บทเพลงประกอบการต่อสู้อันฮึกเหิมดังขึ้นจากพิณ และในจังหวะที่เสียงตัวสุดท้ายหล่นลง ร่างสองร่างที่ยืนอยู่กลางลานก็พุ่งเข้าใส่กันพร้อมกัน
เงาสะท้อนสองสี ทองกับม่วง ปะทะกันกลางลานในพริบตา พลังเทพสองสายที่แตกต่างลิบลับถล่มทลายไปทั่วทุกตารางนิ้วของวงเวท ภายใต้แรงกดดันสยองจากการปะทะ เมอร์ลินที่เมื่อครู่ยังจิบชาจากแก้วกันเย็นอย่างใจเย็นเฉยเมยก็สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อย วางแก้วลงอย่างเงียบ ๆ แล้วจารึกวงเวทเพิ่มอีกหลายชั้นรอบ ๆ ลาน
ดิน หญ้า เถ้าธุลี... สสารทุกอย่างในลานแตกดับสลายไปใต้การโจมตีของร่างทั้งสอง ในแสงสีทองและสีม่วงนั้น การแลกหมัดของพวกเขากลายเป็นเงาสะท้อนหลากหลาย จนแทบไม่อาจตามให้ทัน
แม้แต่หลินชีเย่ก็ตาไม่ทันมองว่าพวกเขาขยับอย่างไร
นี่คือการรบของเหล่าเทพอย่างนั้นเหรอ...
หลินชีเย่ปิดตาลงอย่างช่วยไม่ได้ ละความพยายามที่จะตามการต่อสู้ด้วยตาเปล่า แล้วเปลี่ยนมาใช้การรับรู้คลื่นอากาศเพื่อประเมินความได้เปรียบในสนามแทน
ภาพรวมแล้ว พลังเทพอันคลั่งไคล้ของซุนหงอคง กับแรงอาชาแห่งราชันยาของกิลกาเมช ยังคงใกล้เคียงกันอย่างต่อสู้กันได้ แต่หลินชีเย่รู้สึกได้ชัดว่า ทุกครั้งที่ซุนหงอคงโกรธเกรี้ยวและพยายามดึงพลังเทพออกมาเพิ่ม จะมีรัศมีพุทธเจือจางปรากฏขึ้นมาปราบอิทธิพลของเขาลงเสมอ
มันถูกจีวรที่คลุมกายกดเอาไว้
"หนุ่มแน่นดีจริง ๆ นะ" เมอร์ลินนั่งอยู่ริมลาน จิบน้ำอุ่นจากแก้วกันเย็นอีกหนึ่งอึก แล้วเอ่ยขึ้นพลาง ๆ "มีพลังเหลือเฟือจริง ๆ"
“ท่านเมอร์ลินก็ไม่ได้แก่แล้วนี่?” บรากีครุ่นคิดแล้วเสริมอีกประโยค “แค่ผมร่วงเร็วไปหน่อยเฉย ๆ”