แสงสีม่วงค่อย ๆ จางหายไปจากท้องฟ้า คลื่นทำลายล้างสุดน่าสะพรึงก็สงบลงตาม
ซุนหงอคงนั่งอยู่บนราวระเบียง ถือขวดสุราไว้ในมือ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองห้องผู้ป่วยที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันแต่ไร้บาดแผลแม้แต่นิดเดียวอย่างเฉยเมย แล้วหันหัวกลับไปมองความว่างเปล่าไกล ๆ ต่อไป
ฝุ่นควันจางลง
หลินชีเย่ในชุดเสื้อคลุมขาวยืนอยู่ที่ประตู ไม่มีร่องรอยบาดเจ็บติดตัวแม้แต่น้อย เขาสอดมือทั้งสองเข้ากระเป๋ากางเกงมองดูกิลกาเมชตรงหน้า ใบปรากฏความรู้สึกอ่อนใจขึ้นบนใบหน้า
พูดไม่ทันขาดคำก็ลงมือกันเลยรึไง?
อีกตัวยากจิตแบบนี้อีกแล้ว……
เมื่อเห็นหลินชีเย่รับการโจมตีระดับนั้นได้โดยไม่เป็นอันตรายแม้แต่เส้นผม คิ้วของกิลกาเมชขมวดลงเล็กน้อย เขาจ้องมองหลินชีเย่ชั่วอึดใจ ราวกับจับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
"ว่าแต่กฎของที่นี่กำลังปกป้องนายอยู่งั้นรึ? ช่างเป็น……โชคดีจริง ๆ"
กิลกาเมชลุกขึ้นจากเก้าอี้พับอย่างช้า ๆ สายตาเย็นชากวาดผ่านหลินชีเย่ แล้วเดินไปยังประตูห้องผู้ป่วย สะบัดผ้าคลุมสีเทาเบา ๆ ราวกับสิ่งนั้นไม่ใช่ผ้าคลุมธรรมดา หากแต่เป็นจอแห่งอำนาจสูงสุดของราชัน
เขาเดินตรงไปยังประตูห้องผู้ป่วยแล้วหยุดฝีเท้า
"หลบไป" กิลกาเมชเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
หลินชีเย่ยืนขวางประตูไว้ ไม่มีทีท่าจะถอยเลยแม้แต่น้อย "นายยังออกไปไม่ได้"
"นายเป็นคนเปิดประตูให้เรา แล้วยังไม่ให้เราออก?" กิลกาเมชหรี่ตาสีม่วงเข้มลงเล็กน้อย "นายกำลัง……หยอกล้อเราอยู่รึเปล่า?"