ไม่นานนัก รถลินคอล์นตัวยาวคันนั้นก็มาถึงหน้าเรือนสี่ห้องแล้วจอดลงอย่างช้า ๆ
หลินชีเย่และพวกอุ้มหลี่เจินเจินที่ยังหลับสนิทอยู่ เดินเข้าไปในเรือนสี่ห้อง ณ ตอนนี้คนในทีม 006 ได้จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว บนพื้นที่ว่างตรงกลางเรือนสี่ห้องวางโต๊ะยาวกว้างเอาไว้ จางเจิ้งถิงและคนอื่น ๆ กำลังถือจานอาหาร วุ่นวายอยู่ในบริเวณบ้าน
“เจินเจิน!” จางเจิ้งถิงเห็นหลินชีเย่หอบหลี่เจินเจินเดินเข้ามาที่ประตูเรือนสี่ห้อง ใบหน้าก็ยิ้มอย่างดีใจ รีบก้าวเข้ามาหาทันที
หลินชีเย่ส่งหลี่เจินเจินกลับให้จางเจิ้งถิงอย่างเบามือ แล้วพูดว่า “ขอโทษนะ ทำให้เค้าตกใจไปหน่อย ตอนนี้ก็ยังหลับอยู่…พวกเรากลัวว่าเค้าจะไม่รู้จักพวกเรา ตื่นมาแล้วจะกลัว เลยไม่กล้าปลุก”
“ขอบใจนะพวกนาย” จางเจิ้งถิงอุ้มหลี่เจินเจินไว้ เห็นรอยน้ำตาจาง ๆ บนใบหน้าของเด็กหญิง รอยยิ้มอ่อนโยนจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหนุ่มผู้แข็งกร้าวคนนี้ “ข่าวการปรับเปลี่ยนบุคลากรของทีมเรา มันกระทบเค้ามากเกินไป…เด็กหญิงคนนี้ร้องไห้โวยวายมาตลอดสองวัน นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เห็นเค้าหลับได้เงียบขนาดนี้”
“งั้น…วันนี้นายไปรับพวกเราช้าก็เพราะเด็กคนนี้สินะ” หลินชีเย่ถึงกับเข้าใจในทันที
จางเจิ้งถิงยิ้มเขิน ๆ “ตอนนั้นเจินเจินร้องไห้ที่บ้านจนตาโต ผมก็ใจไม่ถึงพอจะทิ้งเค้าออกมา เลย…แต่ผมก็ไม่คิดว่าพอผมออกจากบ้านปุ๊บ เค้าจะงอนหนีออกจากบ้านเองซะได้…
เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว มา ๆ ทำอาหารรอไว้ให้แล้ว ทุกคนลงนั่งกันเลย!”