นครซ่างจิง ห้องเก็บศพของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
น้ำจากก้อนน้ำแข็งหยกที่ค่อย ๆ ละลาย หยดลงกระทบพื้นตามจังหวะบนโต๊ะเก็บศพที่เรียบสม่ำเสมอ ร่างของหญิงสาวผิวขาวนวลนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าซีดขาวเงียบสงบราวแกะสลักจากน้ำแข็ง ข้างกายเธอ อันชิงอวี๋ในชุดกาวน์วิจัยสีขาวกำลังถือมีดผ่าตัด ตั้งใจทำการผ่าตัดอย่างเอาจริงจัง
เบื้องหลังเขา เงาล่องหนหญิงสาวในชุดกระโปรงขาวกำลังนั่งอยู่บนโลงศพดำสนิท กระพริบตาแล้วจ้องมองด้านข้างของอันชิงอวี๋ไม่วางตา
ถ้าในตอนนี้มีพนักงานโรงพยาบาลคนใดเดินลงมาที่ห้องเก็บศพ คงต้องตกใจจนเป็นลมแน่นอน เพราะภาพตรงหน้านี้ช่างเหลือเชื่อเกินกว่าจะจินตนาการได้...แน่นอนว่าอันชิงอวี๋ได้เตรียมการล่วงหน้าแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้ามาในห้องเก็บศพนี้ได้
ทันใดนั้น อันชิงอวี๋ก็เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
"เอ๊ะ?"
เขาเงยหน้ามองไปยังทิศหนึ่ง
"นครซ่างจิง...เดี๋ยวนี้เข้าใจแล้ว" อันชิงอวี๋ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเปล่งประกายแห่งความเข้าใจ
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงของเจียงเอ๋อร์ดังมาจากหูฟังบลูทูธ
"ไม่มีอะไร ฝูงหนูของฉันค้นพบ 'ปริศนา' ที่แฝงตัวอยู่จำนวนมากในนครซ่างจิง ตอนแรกยังสงสัยอยู่หน่อย แต่ตอนนี้เข้าใจเรียบร้อยแล้ว" อันชิงอวี๋ยิ้มบาง ๆ "กระดานหมากของหัวหน้าทีมเส้าผิงเกอชิ้นนี้ วางไว้ได้แยบยลจริง ๆ...
การสร้างระเบียบขึ้นในดินแดนของตน ราวกับพระเจ้าจักรพรรดิที่ใช้แรงกดดันไร้รูปล่องหนปราบศัตรูที่จับต้องได้ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงสามารถนำทีมมาประจำการที่ซ่างจิงได้"