แสงแดดสีเหลืองระเรื่อค่อย ๆ หรี่ลง ไฟส่องสว่างของเมืองใหญ่ที่ครึกครื้นก็สว่างวาบต่อเนื่องกัน ราตรีบรรลัยมาเยือน แสงไฟของเมืองเหมือนดวงดาวที่โปรยปรายอยู่บนผืนแผ่นดิน แผ่รัศมีหลอกตาดุจม่านแห่งความฝัน
บนยอดตึกสูงแห่งหนึ่งในนครซ่างจิง ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำยืนอยู่ตรงนั้น รอบกายของเขามีค้างคาวนับไม่ถ้วนบินว่อนวนอยู่ชั่วครู่ ก่อนพร้อมเพรียงกันพุ่งขึ้นสู่ฟ้ายามสีคราม
ความมืดในดวงตาของเขาจางหายไป เขาหันไปมองชายสุขุมเรียบร้อยในชุดกาวน์วิจัยสีขาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า "ฉันค้นทางตะวันออก นายค้นทางตะวันตก"
"ได้"
อันชิงอวี๋ปรับแว่น ใต้ตีนตึก หนูนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าสู่ถนนสายมืดอย่างคลั่งไคล้ ดุจทะเลเงามืดมหึมา แล้วหายวับไปในเมืองภายในชั่ววูบ
ด้วยวงล้อมแน่นหนาของหลินชีเย่และอันชิงอวี๋ การค้นทั่วทั้งนครซ่างจิงก็เป็นแค่เรื่องหนึ่งสองชั่วโมงเท่านั้น
"ฉันจะแวะไปเดินเล่นแถวย่านตะวันออกด้วย อาจจะใช้พลังจิตรู้สึกได้ล่วงหน้าว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน" หลินชีเย่มองไปที่อันชิงอวี๋ "จะไปด้วยกันไหม?"
"เอาเถอะ ฉันตามความเร็วของนายไม่ทันหรอก" อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เขาลูบโลงศพดำบนหลังแล้วพูดว่า "ช่วงเวลานี้กำลังดี ฉันจะเพิ่มความเสถียรให้สนามแม่เหล็กของเจียงเอ๋อร์ ไม่อย่างนั้นถ้าเจอระเบิดขนาดใหญ่แบบครั้งนั้นอีก เธอจะได้รับบาดเจ็บจากคลื่นสะเทือนได้ง่าย"