แขนที่กำมีดสั้นของฟางโม่สั่นน้อย ๆ เขากำลังจะพุ่งเข้าหาคนอ้วนสีน้ำเงินต่อ แต่แล้วก็เหมือนมองเห็นอะไรบางอย่าง จึงหันไปมองแนวป่าด้านข้าง
“เขามองเห็นพวกเราแล้วงั้นเหรอ?” เสียงของเจียงเอ๋อร์แผดเผาแปลกใจดังมาจากหูฟังบลูทูธ “ไม่ควรจะเป็นแบบนี้นะ สูงสุดเขาก็แค่ระดับ ‘แอ่ง’ จะมารู้ตัวว่าพวกเราอยู่ได้ยังไง?”
“เป็นที่จมูก” อันชิงอวี๋พูดไปพร้อมกับถอดรหัสฟางโม่ “ประสาทสัมผัสด้านการดมกลิ่นของมันแหลมเกินมนุษย์ทั่วไป...ไม่ ยิ่งกว่านั้น ตัวมันเองก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว...”
ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกันเบา ๆ ฟางโม่จ้องมองแนวป่านั้น ไม่รู้เพราะอะไร แต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล...
ความกลัวนี้เกิดขึ้นมาอย่างงงงวย ประสาทสัมผัสของเขาบอกแล้วว่าในแนวป่านั้นมีคนหนึ่งและศพหนึ่ง เขาก็ไม่ได้ไม่เคยเห็นมนุษย์ที่แข็งแกร่ง แต่แค่ชั่วขณะนี้เอง สัญชาตญาณก็บอกเขาว่า มนุษย์คนนั้น...ห้ามไปยุ่งด้วยเด็ดขาด
ครู่ใหญ่ เขาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง จึงเลื่อนสายตาจากทั้งสองคนนั้นออก แล้วพุ่งเข้าหาคนอ้วนสีน้ำเงินอีกครั้ง
ทันทีที่ร่างของเขาพ้นตัวหลี่เจินเจินไป เขาก็กระซิบเบา ๆ ว่า
“ขอบคุณ ฉันขอตัวก่อนนะ อาจจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้...”
ถ้อยคำนั้นปนไปกับสายลม ฟังได้ไม่ชัดนัก หลี่เจินเจินอึ้งไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ทำอะไร ฟางโม่ก็ปราดเข้าไปถึงใต้ตัวคนอ้วนสีน้ำเงินแล้ว มีดสั้นฟันเร็วดั่งสายฟ้าใส่ขาทั้งสองข้าง