“ยังคิดเรื่องพ่อของนายอยู่อีกเหรอ”
“อือ” ยูรินะพยักหน้า “หลายปีมานี้ ฉันไม่เคยรู้สึกดีกับเขาเลย ยิ่งพอคิดว่าแกไปเป็นหนี้คนอื่นแล้วหนีไม่จ่าย ทำให้ฉันกับย่าสึรุต้องอพยพไม่มีที่อยู่ ฉันก็ยิ่งเกลียดแกเข้าไปใหญ่
แต่ครั้งนี้ฉันเพิ่งค้นพบว่า เขาดูเหมือนจะไม่เหมือนกับที่ฉันรู้จักสักเท่าไหร่
เรื่องหนี้ คำสั่งจับ ทั้งการตามล่าของโลกใต้และการไล่ล่าของฝ่ายกฎหมาย… บางทีเบื้องหลังเรื่องนี้ อาจจะไม่ง่ายอย่างที่ฉันคิดก็ได้”
หลินชีเย่พยักหน้าเห็นด้วย
“งั้นนายก็คิดว่า…”
“จะไปโอซาก้า” ดวงตาของยูรินะจุดประกายเด็ดเดี่ยวขึ้น “ไม่ว่ายังไง ฉันจะไปรับของที่ระลึกหลังความตายของแกมาคืน ไปดูหน้าแกเป็นครั้งสุดท้าย บางที… อาจจะได้รู้ว่าชีวิตที่ผ่านมาของแกเป็นอย่างไร”
“ดี” หลินชีเย่ถามต่อ “แล้วย่าสึรุล่ะ ย่าวางใจให้นายไปเหรอ”
“ฉันคุยกับย่าเรียบร้อยแล้ว แม้ย่าจะไม่ยอมให้ฉันไปเสี่ยงอันตรายเลย แต่ฉันก็ยืนกราน สุดท้ายย่าก็เลิกห้าม บอกให้ฉันระวังตัวระหว่างทาง” ยูรินะเล่าต่อ “ฉันจองบ้านพักคนชราไว้ให้ย่าแล้ว เงินก็จ่ายครบหมดแล้ว พรุ่งนี้จะมีคนมารับย่าไป”
“บ้านพักคนชรา?” หลินชีเย่ถึงกับเซ็ง “นายจองตั้งแต่เมื่อไหร่”
ยูรินะก้มหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง “วันก่อนที่ฉันจะฆ่าตัวตาย…”
“นายวางแผนเรื่องหลังจากตายไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอ?” คราวนี้ถึงตาหลินชีเย่ที่ต้องแปลกใจ “ฉันนึกว่านายแค่ฆ่าตัวตายด้วยอารมณ์ชั่ววูบซะอีก”