เรื่องราวหลังจากนั้น ยูรินะก็รู้เรียบร้อยแล้ว
ลุงเคียวสุเกะจ้องมองท้องฟ้าไกลโพล้น ราวกับจะเจาะทะลุห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขตเพื่อมองเห็น"นิรวาณ"ที่ลอยอยู่เหนือกรุงโตเกียว
"ฉันรู้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกแก ฉันขอโทษแกและอาเคโกะ... แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกผิดที่สุดคือกับน้องชายของแก" ลุงเคียวสุเกะเอ่ยเสียงแหบพร่า "สิบสามปีแล้ว เขาถูกทิ้งไว้ใน"พิภพบริสุทธิ์"มาสิบสามปีแล้ว
สิบสามปีนี้ ทุกครั้งที่ฉันหลับตา ฉันจะนึกภาพร่างเล็ก ๆ ของเขาที่ถูกเสียบท่อจนเต็มตัว ถูกขังอยู่ในห้องเล็ก ๆ เหมือนสัตว์... พวกผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ของ"นิรวาณ"ไม่รู้ว่าทำให้เขากลายเป็นอะไรไปแล้ว
ทุกครั้งที่นึกถึงตรงนี้ ฉันก็นอนไม่หลับทั้งคืน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เขาจะไม่ต้องทรมานขนาดนี้..."
ร่างของลุงเคียวสุเกะสั่นเทา
ยูรินะนั่งอยู่บนเตียง ไม่รู้จะปลอบลุงเคียวสุเกะอย่างไร ได้แต่โอบกอดเขาจากด้านหลังอย่างเงียบ ๆ
แล้วเอ่ยเบา ๆ
"คุณพ่อ... พยายามมามากพอแล้วนะ"
ลุงเคียวสุเกะสูดลมหายใจลึก ๆ ข่มความเศร้าและความโกรธที่คลั่งในใจ แล้วอุ้มยูรินะไว้ในอ้อมกอด มุมปากแทบยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ
"รอดูนะ ยูซุริ สักวันคุณพ่อจะช่วยน้องชายของแกออกมาให้ได้... ถึงจะไม่รู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาพวกผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์บ่มเขาให้กลายเป็นอะไร แต่คุณพ่อหวังว่าแกจะไม่รังเกียจเขา..."