คนของกลุ่มฆ่ามืดต่างรีบรับใช้อย่างเกรงใจ จัดห้องพักให้หลินชีเย่และพวกเรียบร้อย ชั้นที่พักอยู่ตรงข้ามกับชั้นที่เสิ่นชิงจู๋พักอยู่พอดี ส่วนใหญ่ก็เพราะอยากให้ลงมาหาหลินชีเย่ได้สะดวก
ในห้องใหญ่กว้างขวาง ยูรินะนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เท้าเปล่า ๆ จ้องมองเมืองนอกหน้าต่างจนเหม่อลอย
การต่อสู้ขนาดใหญ่หลายรอบในคืนนี้ ทำให้โอซากะวุ่นวายยับเยิน ถึงตอนนี้ยังเห็นแสงไฟและควันดำลอยมาจากด้านไกล พื้นที่ใหญ่ของเมืองจมอยู่ในความมืดสนิท ไฟเตือนจากรถตำรวจกะพริบวูบวาบไปทั่ว
นี่แหละหรือ... ใบหน้าจริง ๆ ของประเทศนี้
"ยังไม่นอนอีกหรือ ยูซุริ" ลุงเคียวสุเกะถือผ้าห่มเข้ามาในห้อง แล้วเริ่มปูที่นอนอยู่ใต้เตียง
เขาเดินไปที่หน้าต่าง แอบมองลงไปข้างล่างหนึ่งครั้ง มุมปากกระตุกเล็กน้อย รีบเบี่ยงสายตาหนีทันที
ตึกของกลุ่มฆ่ามืดสูงมาก พวกเขาพักอยู่ชั้นรองสุดท้าย มองเห็นโอซากะได้แทบทั้งเมือง ความสูงระดับนี้มองลงไปข้างล่างแบบนี้ มันชักขนลุกเสียแล้ว
"เปล่า ยังไม่ง่วงเลย" ยูรินะส่ายหน้า "พ่อ... พ่อกลัวสูงหรือเปล่า"
"ใ-ใครบอกล่ะ" ลุงเคียวสุเกะแกล้งทำเป็นไม่ทุกข์ร้อน แอบมองลงไปข้างล่างอีกครั้ง "แค่... แค่รู้สึกใจสั่นขึ้นมานิดหน่อยเฉย ๆ"
ยูรินะยิ้มเจื่อน ๆ แต่ไม่เอ่ยทลายความจริงของเขา แค่เปลี่ยนเรื่องคุยแทน
"พ่อ... ยากูซ่า... ทุกกลุ่มเป็นแบบกลุ่มฆ่ามืดที่เพิ่งเจอเหรอ"
"ทำไมถึงสนใจพวกเขาขึ้นมาล่ะ"
"เพราะ... หนูรู้สึกว่าพวกเขาไม่เหมือนยากูซ่าที่หนูรู้จัก" ยูรินะพูด "สมัยที่แม่ยังอยู่ แม่ชอบศึกษาเรื่องในวงการยากูซ่าเสมอ ห้องในบ้านเต็มไปด้วยรูปถ่ายที่เกี่ยวกับความขัดแย้งของยากูซ่า ดูน่ากลัวมาก... แต่กลุ่มฆ่ามืดกลับไม่ใช่แบบนั้น"