“พ่อ!”
กลางห้วงฝัน ยูรินะสะดุ้งตื่นอย่างรวดเร็ว เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจแรง ๆ ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธอฝันร้าย
เธอหันไปมองข้างเตียง ที่ที่คุณลุงเคียวสุเกะเคยนอนตอนนี้ว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย ดูเหมือนจะจากไปนานแล้ว
ยูรินะอึ้งไปครู่หนึ่ง เพิ่งจะคิดจะลงจากเตียง แต่แล้วเหมือนนึกอะไรได้ เธอกลับเริ่มคลำหาบนเตียงของตัวเองก่อน……
ไม่มีแล้ว……
[จิซึรุ]หายไปแล้ว
ถูกคุณลุงเคียวสุเกะหอบหนีไปเหรอ?
ยูรินะนึกถึงฝันร้ายเมื่อครู่ กัดริมฝีปากแน่น แล้วรีบไต่ลงจากเตียง แต่งตัวเสร็จก็เปิดประตูวิ่งออกไปข้างนอกทันที!
เธอวิ่งมาหยุดหน้าห้องของหลินชีเย่ เคาะประตูเร็ว ๆ ขอบตาเริ่มแดงซ่าน
“พี่ชีเย่คะ! พี่ชีเย่คะ!”
“หืม? ยูซุริ ทำไมตื่นเช้าจัดล่ะ?”
ยังไม่ทันประตูเปิดออก ยูรินะก็ได้ยินเสียงดังมาจากไม่ไกลนัก เธอสะดุ้งนิดหนึ่ง หันไปมองก็เห็นคุณลุงเคียวสุเกะถืออาหารเช้ายืนอยู่ข้าง ๆ เธอ พลางมองเธอด้วยสีหน้างุนงง
“พ่……พ่อ……”
ยูรินะยืนมองไปมาอย่างเลื่อนลอย
เขี้ยว—!
ช่วงเวลานั้นเอง ประตูห้องเปิดออก หลินชีเย่ยืนอยู่ด้านหลังมองยูรินะกับคุณลุงเคียวสุเกะ แล้วถามอย่างสงสัย
“มีอะไรหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”
เขาพูดยังไม่ทันจบ ยูรินะก็สวมกอดคุณลุงเคียวสุเกะเต็มแรง รั้งเขาไว้แน่น แล้วพูดขึ้นพร้อมสะอื้นเบา ๆ
“พ่อคะ……ยูรินะนึกว่าพ่อจะจากไปเงียบ ๆ แบบนั้นซะแล้ว……เมื่อคืนยูรินะฝันร้าย พ่ออย่าไปที่[นิรวาณ]ได้ไหมคะ?”