หลินชีเย่จดจำได้ชัดเจนว่าครั้งล่าสุดที่เห็นความคืบหน้าการรักษาของซุนหงอคง ยังอยู่แค่ 23% แท้จริงเพิ่งผ่านไปเท่าไรกัน ทำไมมันถึงพุ่งขึ้นมาเป็น 40% ได้แล้ว?
เร็วเกินไปแล้วสิ้นดี!
ที่สำคัญที่สุดคือ นอกจากเอาไวน์ผลไม้มาให้วันละขวด หลินชีเย่แทบไม่ได้ทำการรักษาซุนหงอคงเลยแม้แต่นิดเดียว!
อย่าบอกนะว่าหายเองได้?
หลินชีเย่มองสองคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่กลางลานด้วยความสงสัย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตบไหล่หลี่ยี่เฟยเบา ๆ
"ทำอะไร?" หลี่ยี่เฟยถามอย่างงงเป๋
"หยิบมาให้ฉันด้วยคนนึง"
"...เดี๋ยวก่อน"
ไม่นานนัก หลี่ยี่เฟยก็เอาเก้าอี้ตัวเล็กตัวใหม่มาให้ หลินชีเย่จึงนั่งลงข้างหลี่ยี่เฟย บรากี และเมอร์ลิน จดจ่อดูการต่อสู้ของทั้งสองอย่างตั้งใจ
ยิ่งฟ้าสว่างขึ้นเท่าไร การต่อสู้ของทั้งสองก็ยิ่งเดือดเข้าไปอีก ทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่พอใจแค่การปะทะด้วยหมัดและเท้าแล้ว สายตาเริ่มเปี่ยมเฉียบคมมากขึ้นเรื่อย ๆ
กิลกาเมชยื่นมือบีบเข้าไปกลางอากาศ กระบี่ยาวที่แผ่รังสีสีทองก็ปรากฏอยู่ในมือ ส่วนซุนหงอคงอีกฝ่ายเบิกตาแน่น ยื่นมือไปง้างหลังใบหู แล้วพลองอเนกอำนาจที่หนักหน่วงราวภูเขาก็โผล่ขึ้นมาในความว่างเปล่า
ข้อตกลงที่เมอร์ลินกำหนดกับทั้งสองไว้ไม่ได้ห้ามเรื่องการใช้อาวุธ เพราะตราบใดที่ไม่รบกวนเวลางีบของคนอื่น การต่อสู้ด้วยอาวุธก็แค่สร้างเสียงอื้ออึงเพิ่มขึ้นเท่านั้น กระทบกระเทือนไม่มาก