หลินชีเย่เพิ่งได้ก้าวไปเพียงสองสามก้าว ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างหลังเขา แล้วตบไหล่เบา ๆ
“ท่านผู้อำนวยการ” เมอร์ลินมองหลินชีเย่ด้วยรอยยิ้ม “กำลังจะไปหาทรราชนั่นหรือครับ”
หลินชีเย่พยักหน้า “อืม มีอะไรหรือเปล่า”
เมอร์ลินยักไหล่ ยื่นมือออกไปบีบเข้าในอากาศ วงเวทขนาดเล็กสาดแสงเปิดออกบนฝ่ามือ สักครู่ใหญ่ เศษโลหะทองแดงสีน้ำเงินเข้มชิ้นหนึ่งก็ร่วงลงมาในมือ ก่อนจะส่งต่อไปยังหน้าหลินชีเย่
“เอาสิ่งนี้ไปด้วย” เมอร์ลินเอ่ยขึ้นช้า ๆ “อาจช่วยนายได้บ้างนะ”
หลินชีเย่รับเศษโลหะทองแดงมาไว้บนฝ่ามือแล้วพินิจอย่างละเอียด เศษชิ้นนี้มีขนาดราวครึ่งฝ่ามือ จากเส้นโครงด้านนอกสุดดูท่าทางจะเป็นเศษที่แตกออกจากตราสัญลักษณ์รูปวงกลมบางชนิด คิดเป็นประมาณหนึ่งในสามของตราเดิม ผิวสลับซับซ้อนไปด้วยลวดลายลึกลับ ดูเก่าคร่ำคร่าและแฝงกลิ่นอายของกาลเวลาอย่างเห็นได้ชัด
“นี่มัน…” หลินชีเย่มองไปที่เมอร์ลินด้วยความงุนงง
“นี่คือเศษที่ฉันเก็บได้จากซากอาณาจักรอูรุกสมัยที่ฉันออกเดินทางไปทั่วโลกในยุคโบราณนั่น บางทีอาจเกี่ยวข้องกับท่านผู้นั้นก็เป็นได้”
“ท่านเมอร์ลิน คุณรู้จักเรื่องของกิลกาเมชด้วยหรือครับ”
“ถือว่าใช่” เมอร์ลินยิ้ม “ถ้าอยากแกะแก่นแท้ของโลก แสวงหาความจริงและปัญญา ต้องมีประสบการณ์และความรู้เป็นเนื้อมั่นสามัญ ฉันเคยเดินทางไปสำรวจซากอารยธรรมโบราณที่เคยรุ่งเรืองบนโลกแต่สุดท้ายก็กลืนหายไปในฝุ่นธุลีด้วยตัวเอง และได้ค้นพบความลับบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้…