ทันทีที่สายตานั้นตกอยู่บนตัวเสิ่นชิงจู๋ จิตใจของเขาสั่นคลอน แต่ก็ยังรักษาแดนต้องห้ามไว้ได้ ไม่ได้ขัดจังหวะการหมุนเวียนของ[ชีเหมิน]โดยตรง
เพราะเวลาเพียงเท่านี้ยังไม่พอให้สมาชิกกลุ่มเฮยซาถอนตัวได้หมด
ต่อลูกน้องกลุ่นนี้ที่ดันมาอยู่ข้างเขาโดยไม่รู้ตัว เสิ่นชิงจู๋แม้จะฟังภาษาของพวกเขาไม่เข้าใจ และไม่เคยพูดคุยกันเลยสักครั้ง แต่ในชีวิตประจำวัน เขาก็รู้สึกได้ถึงความไว้ใจและความเคารพที่พวกเขามีให้เขาอย่างจริงใจ……
บางทีความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับเขา อาจมาจากความเข้าใจผิดบางอย่างที่พูดไม่ชัดอธิบายไม่ได้ก็เถอะ แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็คือลูกน้องของเขา
บนเขาจินหนาน เขาเคยสูญเสียลูกน้องที่ไว้ใจเขาที่สุดไปหนึ่งคน เพราะความอ่อนแอของตัวเอง
ตอนนี้ จะให้เขาเฝ้ามองดูลูกน้องกลุ่มนี้ถูกเผาทั้งเป็น……เขาทำไม่ลง
แม้จะรู้ดีว่าการกระทำครั้งนี้อาจทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ เขาก็ยังทำโดยไม่ลังเล เหมือนกับครั้งที่เขาเผาทำลาย[ผู้ศรัทธา]ทั้งองค์กรเพียงเพื่อหลี่เจียคนเดียวมาแล้ว
ไม่ว่าในสายตาคนอื่น การกระทำนี้จะโง่เขลาหรือขี้อารมณ์แค่ไหน เขาไม่แคร์……
เพราะเขาคือพี่หยิ่ง
แม้ตอนนี้เขาจะถูกความจริงของชีวิตขัดเกลาจนเข้มตัวและเจ้าเล่ห์ขึ้นกว่าเดิม แต่ในใจของเขาก็ยังเป็นเสิ่นชิงจู๋หัวดื้อคนนั้น คนที่กล้าสู้ กล้าเสี่ยง กล้าหาญจนดูบ้าคลั่ง กล้าชิงตราสัญลักษณ์จากมือครูฝึก แล้วพุ่งลงหลุมลาวาตามลำพังเพื่อฆ่าคน