อีกฟากหนึ่ง
สายฝนโหมกระหน่ำลงบนร่างของเหล่าสมาชิกกลุ่มประหารมืดที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ทุกคนเบิกตากว้าง มองไปยังเสิ่นชิงจู๋ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
หัวหน้าใหญ่......เมื่อครู่พูดว่าอะไรนะ
เขา...จะฆ่าจารึกเทพงั้นรึ
บ้าไปแล้วหรือเปล่าวะ
ฝั่งตรงข้ามของเสิ่นชิงจู๋ จารึกเทพผ้าคลุมแดงขมวดตาลงเล็กน้อย มุมปากผุดรอยยิ้มเย็นชา
“จะฆ่าฉันงั้นรึ พูดได้แค่ปากเป๋าสินะ......”
เคร้ง—!
ปัง—!!
คำพูดยังไม่ทันจบ เสิ่นชิงจู๋ก็ยกแขนขึ้นราวกับสายฟ้าแลบ ในฝ่ามือของเขา ปืนสีดำมืดชี้ตรงเข้าหาดวงตาซ้ายของจารึกเทพ นิ้วกระตุกไก
ประกายไฟกระเด็นจากปากกระบอก ลูกกระสุนพุ่งทะลุม่านฝนด้วยความเร็วเหลือเชื่อ!
วงแสงในดวงตาซ้ายของจารึกเทพผ้าคลุมแดงหดตัวลงทันที
ก่อนลูกกระสุนจะแตะร่างของจารึกเทพ จุดแสงสีแดงเพลิงก็ปรากฏขึ้นที่หัวกระสุน แล้วหลอมละลายตัวกระสุนด้วยความเร็วน่าตกใจ เมื่อตกกระทบร่างของจารึกเทพ มันก็นิ่มลงจนแข็งภายนอกราวกับดินน้ำมัน สร้างความเสียหายแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
จารึกเทพผ้าคลุมแดงมองเสิ่นชิงจู๋อย่างเงียบสงบ ยกฝ่ามือขึ้นช้า ๆ “อยากตายก็เรียกเอง”
เส้นไฟร้อนแรงปรากฏขึ้นในอากาศเป็นระลอก อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงขึ้นทันตา สายฝนยังไม่ทันตกถึงพื้นก็ระเหยกลายเป็นหมอกน้ำจาง ๆ ลอยคลุมไปทั่วถนน
ในเวลาเดียวกัน พื้นดินใต้เท้าของผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์ชุดคลุมแดงแตกร้าวออกเป็นระลอก ลาวาเพลิงร้อนกล้าดุดันเดือดทลายขึ้นมาจากซอกแตก แผ่ขยายออกรอบด้านอย่างรวดเร็วราวกับใยแมงมุมสีแดงชาด ปกคลุมไปทั่วทั้งถนนสายนี้