“ในปากสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้ มีคนมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?”
เจียหลันมองรอยแผลจากดาบที่ทะลุผ่านปากของสัตว์ประหลาดยักษ์ หลังเขี้ยวที่แตกกระจาย โพรงปากของมันในน้ำทะเลลึกมืดสนิท มองเห็นอะไรไม่ได้เลย
“พูดให้ถูกคือ อยู่ในกระเพาะของมันต่างหาก” หลินชีเย่จ้องมองโพรงปากของสัตว์ยักษ์ ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “คิดว่าเจอมันแล้วล่ะ ของที่กำลังตามหาน่ะ”
เขาตบครีบปลาโคมไฟที่พาทั้งสองลอยอยู่ ใช้เจตจำนงสื่อสารกับมัน วินาทีต่อมา ทั้งสองก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเหลืองอ่อน แล้วค่อย ๆ บินเข้าไปในโพรงปากของสัตว์ยักษ์
ตัวสัตว์ประหลาดยักษ์ใหญ่โตเกินคาด แค่โพรงปากก็ใหญ่ราว ๆ ที่ชุมชนกันสาดธรรมดาทั้งหลัง ใต้แสงของปลาโคมไฟ เจียหลันเห็นชัดเจนว่าในโพรงปากนั้นซ่อนฟันแหลมคมกระจายอยู่รอบ ๆ ปนเปื้อนไปด้วยเศษกระดูกของปลาขนาดใหญ่
ผ่านโพรงปากเข้าไปแล้ว ปลาโคมไฟก็ดิ่งลงตามหลอดอาหาร ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน พวกเขามาถึงพื้นที่มืดมิดที่เหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด เศษกระดูกของปลานับไม่ถ้วนและโครงกระดูกของสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดจำนวนมาก ล่องลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนสุสานกระดูกขาวมหึมา กลิ่นเน่าเหม็นคลุ้งแผ่ออกมา
“ที่นี่คือกระเพาะของมันเหรอ?” เจียหลันโอบเอวหลินชีเย่ มองรอบ ๆ ผ่านแสงอ่อนของปลาโคมไฟ ถามอย่างสงสัย “ใหญ่เกินไปแล้วน่าดู?”
“เป็นกระเพาะหนึ่งในกระเพาะของมัน” หลินชีเย่เสริม “แบบนี้ยังมีอีกสี่อัน”