"พวกมัน?"
หลินชีเย่เงยหน้าขึ้นมองตามจุดที่เฉินหยางหรงชี้นิ้วไป แต่เห็นเพียงผนังกระเพาะสีมืดสนิท ไม่มีอะไรเลย
"ตรงนั้นไม่มีอะไรเลยนะ" หลินชีเย่ส่ายหัว
"ที่แกมองไม่เห็นตอนนี้ ไม่ได้แปลว่า 'พวกมัน' ไม่มีตัวตน" สายตาของเฉินหยางหรงดูเหมือนทะลุผ่านห้วงอวกาศไร้ขอบเขต แววตาเปล่งประกายคลั่งไคล้ขึ้นมาวูบหนึ่ง "'พวกมัน' อยู่ตรงที่ทุกคนทำได้เพียงแหงนมองจากเบื้องล่างเสมอมา แต่ไม่มีใครเคยสังเกตเห็นก็เท่านั้นเอง...
'พวกมัน' กำลังจ้องมองจากไกลแสนไกล 'พวกมัน' กำลังรอคอย และสักวัน 'พวกมัน' จะกลับมาอย่างแน่นอน"
......
"นายหมายความว่า บนดวงจันทร์มีบางอย่างอยู่งั้นเหรอ?"
ริมทะเลของหมู่บ้านประมง อันชิงอวี๋ได้ยินคำพูดของเฉินโกวแล้วคิ้วขมวดมั่นทันที
เฉินโกวพยักหน้า "หลังพ่อผมตาย ผมก็ฝันซ้ำ ๆ ฝันเดิมนี้มาตลอด ทุกทีที่สะดุ้งตื่นมากลางดึก เตียงผมก็วางอยู่ข้างหน้าต่างพอดี พอผมลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือดวงจันทร์ลูกนั้นทุกครั้ง..."
"แล้วนายเห็นอะไร?"
"ดวงตา" ความกลัวลอยเต็มดวงตาของเฉินโกว "บนพื้นผิวของดวงจันทร์ มีดวงตายักษ์ตาเดียว มันกำลังมองผมอยู่"
"บนดวงจันทร์มีดวงตา?"
อันชิงอวี๋อึ้งงัน เงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง แต่เงาดวงจันทร์ที่จางห่างโผล่พล่านั้นเบลอมัว มองไม่เห็นสิ่งใดเลย
"ผมรู้ว่ามันฟังดูไร้สาระมาก แต่ผมเห็นจริง ๆ"
"แล้วไง? ตอนนี้ยังเห็นอยู่ไหม?"
"เปล่า ทุกทีที่ผมเห็นดวงตานั้น บนดวงจันทร์จะมีแสงสีทองวาบผ่านขึ้นมาหนึ่งครั้ง แล้วดวงตานั้นก็หายไป ทุกอย่างก็กลับเป็นปกติเหมือนเดิม"