หมู่บ้านชาวประมง
ไป่หลี่พ่างพ่าง เฉาหยวน และเสิ่นชิงจู๋ เดินเงียบ ๆ ตามถนนในหมู่บ้าน บรรยากาศอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก
"พ่างพ่าง" ผ่านไปชั่วอึดใจ เฉาหยวนก็เป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความเงียบก่อน หันไปมองไป่หลี่พ่างพ่างข้าง ๆ แล้วพูดจริงจังว่า "เมื่อกี้นายเว่อไปนะ"
ไป่หลี่พ่างพ่างก้มหน้า เดินอยู่ท้ายสุด เหมือนเด็กที่ทำผิด
"ฉันรู้... ฉันไม่ได้อยากทะเลาะกับชิงอวี๋" ไป่หลี่พ่างพ่างเหวี่ยงก้อนหินใต้เท้ากระเด็นไป เอ่ยไปพลางเสียใจ "แต่เมื่อกี้... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม คุยกันไปเรื่อย ๆ ไฟในตัวมันลุกขึ้นมาซะงั้น"
ตึง—!
ก้อนหินบินไปโดนชายคาบ้านข้าง ๆ เด้งเบา ๆ แล้วร่วงลงไปในเล้าหมาข้างบ้าน
"โฮ้ง โฮ้ง โฮ้ง โฮ้ง—!!"
เสียงหมาเห่ารัวและดุดันดังมาจากในเล้า หมาพันธุ์พื้นเมืองสีเทาตัวหนึ่งมุดออกจากรูเล้าอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงเห่ารุกไล่ไปยังไป่หลี่พ่างพ่าง
ไป่หลี่พ่างพ่างขมวดคิ้วมองมันหนึ่งครั้ง ดวงตาวาบผ่านริ้วความรุนแรง หยิบมีดสั้นออกมาจากกระเป๋า เพิ่งจะยกมือขึ้น ทั้งตัวก็ชะงักนิ่งอยู่กับที่ในทันใด
เขามองหมาพื้นเมืองที่พุ่งเข้ามาจากไกล แล้วก็มองมีดสั้นในมือ สีหน้าดูสับสนปนทรยศใจ... ท้ายที่สุด เขาก็เลือกเก็บมีดสั้น แล้วใช้ปลายนิ้วแตะไปที่หมาพื้นเมืองเบา ๆ ริ้วแสงวิญญาณกลายเป็นเชือกสีน้ำเงินเขียวบางเฉียบ พันขาหลังข้างหนึ่งของหมาเข้ากับก้อนหินข้าง ๆ ในทันที
หมาที่ถูกเชือกสีน้ำเงินเขียวรัดไว้สะดุดล้มลงกับพื้น แต่สี่ขาก็ยังคงคุ้ยเขี่ยพื้นอย่างคลั่ง คำรามใส่ไป่หลี่พ่างพ่างและพวกไม่หยุด