ไป่หลี่พ่างพ่างที่เดินผ่านมาเห็นภาพนี้ก็สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง ยกเท้าขึ้นเตรียมจะเดินเข้าไปห้าม
แต่ในวินาทีนั้นเอง แขนหนึ่งก็โอบมาวางบนไหล่ของเขา
เฉาหยวนมีเหงื่อเย็นซึมออกที่หน้าผาก เขามองไปยังฝูงชนที่กำลังฆ่าฟันกันอยู่ไกล ๆ แล้วส่ายหัว
“ไม่มีประโยชน์หรอก สติของพวกเขาสิ้นสุภาพไปหมดแล้ว การมานั่งจ้องเจรจาให้เลิกมือไม่ได้ผล มันจะทำให้พวกมันหันเอาเรื่องใส่เราแทนซะอีก…
ลงมือกันเลยดีกว่า”
พูดจบ เฉาหยวนเหมือนจะนึกได้ว่ามีอะไรไม่ถูก จึงเสริมขึ้นมาหนึ่งประโยค “ที่ฉันพูดไม่ได้หมายถึงฆ่าพวกมันนะ…”
“ฉันรู้ ตอนนี้ฉันยังมีสติอยู่”
ไป่หลี่พ่างพ่างสูดลมหายใจลึก ๆ ยื่นมือไปแตะในกระเป๋า เชือกสีฟ้าเข้มที่เพิ่งใช้มัดหมาบ้าเมื่อครู่พุ่งออกมาอีกครั้ง ไม่ทันกะพริบตามันก็ยืดยาวออกหลายเท่า เหมือนงูสีฟ้าที่ว่ายร่ายรำอยู่กลางอากาศ ก่อนมัดชาวบ้านที่กำลังฆ่าฟันกันอยู่ทั้งหมดไว้แน่นหนา
ชาวบ้านถูกเชือกสีฟ้ารัดติด แต่สีหน้ายังคงบิดเบี้ยวน่าสยดสยองยิ่งนัก พวกเขาหันมาจ้องไป่หลี่พ่างพ่างและอีกสองคนที่อยู่ไกล ๆ คำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว บิดตัวสะบัดอย่างบ้าคลั่งอยากหลุดออกจากเชือก แต่เชือกสีฟ้านี้เหมือนงอกอยู่บนตัวพวกเขา จะออกแรงแค่ไหนก็สะบัดหลุดไม่ได้สักนิด
เมื่อเห็นร่างระส่ำระสายเหล่านั้นที่กำลังคำรามใส่ตัวเอง ดวงตาของไป่หลี่พ่างพ่างก็เปล่งประกายโกรธขึ้นมาโดยควบคุมไม่ได้อีกครั้ง เขารีบหลับตาลง กำหนี่แน่น เส้นเอ็นหลังมือพองตึงขึ้นทีละเส้น เหมือนกำลังอดทนอะไรบางอย่างเอาไว้