เปรี้ยง—!
เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากชายฝั่ง อันชิงอวี๋หันศีรษะไปมอง เห็นที่ริมฝั่งซึ่งคลื่นซัดสะเทือน เรือประมงที่พังยับถูกคลื่นซัดกระแทกเข้าฝั่ง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นลอยกรุ่นออกมา
พื้นเรือที่เป็นสนิมตกคราบกลายเป็นทะเลเลือดโดยสิ้นเชิง ศพที่เต็มไปด้วยบาดแผลนอนตาค้างอยู่ท่ามกลางแอ่งเลือด ตายไปแล้วยังไม่ยอมหลับตา
แผลฟัน แผลกัด รอยช้ำที่ถูกหอกประมงแทงจนเป็นรูเลือด...บาดแผลบนตัวพวกเขาต่างกันไปทั้งหมด สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธสันตะโรจนถึงที่สุดแม้ตอนตาย
พวกเขา คือชาวประมงที่ออกทะเลไปด้วยกันเมื่อวานนี้
พวกเขาตายเพราะสังหารกันเอง
ช่วงเวลานั้นเอง เงาร่างหนึ่งเปื้อนเลือดทั้งตัวกำมีดสั้นอันชุ่มโชกเลือด สะบัดสะพัดกระโดดลงจากเรือประมง
"ของฉัน...มันทั้งหมดเป็นของฉัน...เฮอะเฮอะเฮอะ..." ชายที่เฉินโกวเคยเรียกว่าเอ่อร์จู้จื่อเดินสะดุ้งสะเพื่อไปข้างหน้า พลางพูดกับตัวเองราวกับคนบ้า
ทันใดนั้น หางตาของเขาก็เหลือบเห็นเฉินโกวที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ และอันชิงอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างเขา
เขาสะดุ้งเฮือก ก่อนจะบีบมีดสั้นในมือแน่นขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นอีกครั้ง!
"ตาย!! ใครมาแย่งกับฉันต้องตายทั้งคน!" เขาชูมีดสั้นสูงขึ้น เร่งความเร็วอย่างรุนแรง พุ่งเข้าใส่อันชิงอวี๋ราวกับหมาบ้า
คิ้วของอันชิงอวี๋ขมวดเข้าหากัน ดวงตาลุกวาวด้วยความโกรธ มีดผ่าตัดคมเฉียบดอกหนึ่งปรากฏในฝ่ามือ ข้อมือเขาสั่นเบา ๆ เตรียมเหวี่ยงออกไป!