เมื่อได้ยินคำถามนั้น ริมฝีปากของเส้าผิงเกอก็ขยับยิ้มบาง ๆ เขามองหลินชีเย่ตรงหน้า ยิ้มอยู่เงียบ ๆ ไม่ยอมพูดอะไร
"ไม่มีเหรอ?" หลินชีเย่จับใจความอะไรไม่ได้จากรอยยิ้มนั้น จึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ "ไม่ใช่หรอไงนะ? เมื่อสองปีก่อน ผู้บัญชาการเย่ยังเคยบอกกับฉันต่อหน้าเลยว่า ไม่เกินครึ่งปี แหล่งกำเนิดของสวรรค์แห่งต้าเซี่ยจะซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์ และเมื่อถึงตอนนั้น เทพทุกองค์ของต้าเซี่ยจะหวนคืนจากสังสารวัฏ พร้อมความสามารถในการออกจากอาณาเขตต้าเซี่ยได้อย่างอิสระ...
เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ยังไม่ซ่อมเสร็จอีกเหรอ?"
เส้าผิงเกอยักไหล่อย่างยิ้มแย้ม
"ชีเย่ นายรู้ไหมว่า เรื่องนี้มันเป็นความลับระดับไหนในหมู่ผู้พิทักษ์รัตติกาล?"
หลินชีเย่ชะงัก
"สถานการณ์ของเทพแห่งต้าเซี่ย คือความลับสูงสุดของต้าเซี่ย ระดับความลับของเรื่องนี้สูงเกินไปจริง ๆ ฉันในฐานะหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของผู้พิทักษ์รัตติกาล แม้จะรู้เรื่องนี้ทั้งหมดก็ตาม แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเปิดเผยข่าวกรองเหล่านี้ให้นาย..."
หลินชีเย่ในที่สุดก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย ทั้งหมดที่เส้าผิงเกอพูดมา สรุปสั้น ๆ ก็แค่ไม่กี่คำ "นายไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงของผู้พิทักษ์รัตติกาล เรื่องนี้บอกให้ไม่ได้"
ในฐานะหัวหน้าทีมพิเศษในตอนนี้ สิทธิ์เข้าถึงข่าวกรองของหลินชีเย่ในผู้พิทักษ์รัตติกาลถือว่าสูงมากแล้ว แต้แม้กระนั้น เขาก็ยังไม่มีสิทธิ์แตะต้องความลับข้อนี้...
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ หลินชีเย่ก็ยิ่งสงสัย
ตามหลักแล้ว เมื่อแหล่งกำเนิดของสวรรค์ซ่อมแซมเสร็จ เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยคืนจากสังสารวัฏ มันต้องเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่สุดๆ ใหญ่พอจะเปลี่ยนความเชื่อเรื่องเทพและความเข้าใจเรื่องห้วงหมอกของต้าเซี่ยตลอดร้อยปีไปทั้งหมด...