ภายใต้ความกดดันอันน่าสะพรึง เฉินหยางหรงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนเพียงไหว
“นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกันแท้!”
เฉินหยางหรงคำรามต่ำ ดวงตาแดงช้ำไปหมด เขาสอดมือทั้งสองลงไปในผนังกระเพาะอีกครั้ง เนื้อเยื่อรอบข้างที่ขาดวิ่นก็บิดตัวขยับอย่างทรุดโทรมอีกครั้ง
แต่หลินชีเย่ไม่มีทางเปิดโอกาสให้อีกแล้ว
ก็อดซิลล่าพุ่งร่างมหึมาราวภูเขาเข้าชนผนังกระเพาะ เล็บแหลมคมกระแทกทะลุเข้าไป แล้วรืดเนื้อก้อนใหญ่ออกมาทั้งชิ้น ฟันเหล่าก้อนเนื้อที่กำลังจะปล่อยหนวดออกมาแตกเป็นหมอกเลือดหมดสิ้น
แสงสว่างของวงเวทอันวิจิตรระเบิดออกอีกครั้ง ท่ามกลางทะเลเลือด ร่างก็อดซิลล่าหายไป หลินชีเย่ที่กลับคืนสู่ร่างจริงแบกเจียหลันไว้บนหลัง กำจ่านไป๋ไว้แน่น พุ่งผ่านผืนน้ำราวสายฟ้า ดวงตาสีทองลุกโชนเป็นประกาย!
รอยดาบสีหิมะขาวเมินเฉยต่อกฎแห่งปริภูมิ ร่วงลงสู่ลำคอของเฉินหยางหรงอย่างแผ่วเบา
……
หมู่บ้านชาวประมง
ภายใต้ดวงจันทร์สีแดง
หน้าบ้านที่ไหม้เกรียม เสิ่นชิงจู๋มองเห็นอันชิงอวี๋เดินแบกโลงศพมาจากด้านไกล ดวงตาเป็นประกายขึ้นทันที
แต่พอเห็นตาเห็นอันชิงอวี๋เหวี่ยงมีดฟืนเปื้อนเลือดจากพื้นขึ้นมา มือที่หนีบบุหรี่ก็สั่นเฮือก คิ้วขมวดแน่น
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากขั้นบันได เดินไปยืนตรงหน้าอันชิงอวี๋
“พี่หยิ่ง” สายตาอันชิงอวี๋ขยับจากเฉาหยวนกับไป่หลี่พ่างพ่างที่ถูกมัดรวมกันอยู่ไกล ๆ มองมาที่เสิ่นชิงจู๋ตรงหน้า “พี่สบายดีไหม”